சிவப்புக் கிடாரி

அநேக இந்தியச் சமூகங்களில், குடும்பத்தில் ஒரு மரணம் நிகழ்ந்தால், அந்த வீட்டார் கொண்டாட்டங்களிலிருந்தும் வழக்கமான செயல்களிலிருந்தும் விலகியிருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் தொடர்கிறது; அது இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவதைக் குறிக்கும் ஒரு குளியலோடு அல்லது சடங்கோடு முடிகிறது. மரணம் கையாளப்பட வேண்டிய ஏதோ ஒன்றை விட்டுச்செல்கிறது என்று அநேக கலாச்சாரங்களில் மக்கள் உணர்கிறார்கள். எண்ணாகமம் 19 இஸ்ரவேலுக்கு அதைக் கையாளுகிறது. கோராகின் கலகத்துக்குப் பின் வந்த வாதையில் ஆயிரக்கணக்கானோர் இப்போதுதான் இறந்திருக்கிறார்கள்; மரணத்தோடு தொடர்பு எங்கும் இருக்கிறது. தேவன் ஒரு விசித்திரமான பரிகாரத்தை நியமிக்கிறார்: பழுதற்ற ஒரு சிவப்புப் பசு, முழுவதுமாக எரிக்கப்பட்டு, அதன் சாம்பல் சேமிக்கப்பட்டு, பிணத்தால் தீட்டுப்பட்ட எவரையும் சுத்திகரிக்கத் தண்ணீரோடு கலக்கப்படுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதிக்குள், தன் நடுவில் ஒரு பரிசுத்த தேவனோடு வாழ இஸ்ரவேல் கற்றுக்கொள்கிறது. வாசஸ்தலத்தின் பரிசுத்தம் மரணத்தின் தீட்டோடு இணைந்திருக்க முடியாது; ஒரு முழுத் தலைமுறையும் இறந்துகொண்டிருக்கும் வனாந்தரத்தில், அந்தப் பிரச்சினை இடைவிடாதது. இந்த அதிகாரம் நிலையான ஒரு பரிகாரத்தை அளிக்கிறது. பின்னர் எபிரெயருக்கு எழுதப்பட்ட நிருபம் (9:13–14) கிறிஸ்துவின் மூலம் உண்டாகும் ஆழமான ஒரு சுத்திகரிப்பின் — மனச்சாட்சியின் சுத்திகரிப்பின் — படமாகச் சிவப்புக் கிடாரியின் சாம்பலை எடுத்துக்கொள்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மரணத்தோடு தொடர்பு ஏற்பட்டபின் சமூகத்துக்குள்ளும் அதன் ஆராதனைக்குள்ளும் திரும்ப வர இஸ்ரவேலுக்கு நிலையான ஒரு வழியைக் கொடுப்பது; தங்கள் நடுவில் தேவனுடைய சமுகம் தங்குவதற்குப் பாளயத்தைத் தகுதியுள்ளதாக வைத்திருப்பது.

• 19:1–10 — பழுதற்றதும் ஒருபோதும் நுகம் பூட்டப்படாததுமான ஒரு சிவப்புக் கிடாரியைப் பாளயத்துக்கு வெளியே கொல்வதை ஆசாரியனாகிய எலெயாசார் மேற்பார்வையிடுகிறான். கேதுருக் கட்டை, ஈசோப்பு, சிவப்பு நூல் ஆகியவற்றோடு அது முழுவதுமாக எரிக்கப்படுகிறது; சாம்பல் பாளயத்துக்கு வெளியே சேமிக்கப்படுகிறது. விந்தையாக, இதில் ஈடுபட்ட ஒவ்வொருவரும் சாயங்காலம்வரை தீட்டாயிருக்கிறார்கள்.
• 19:11–16 — மனிதப் பிணத்தைத் தொடுகிற எவனும் ஏழு நாள் தீட்டாயிருப்பான்; மூன்றாம் நாளிலும் ஏழாம் நாளிலும் இந்தத் தண்ணீரால் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும். ஒரு கூடாரத்தில் ஒருவர் இறந்தால், உள்ளே இருக்கும் ஒவ்வொருவரும், மூடியில்லாத ஒவ்வொரு பாத்திரமும் தீட்டாகும்; வெளிநிலத்தில் ஒரு எலும்பையோ கல்லறையையோ தொடுவதும் அப்படியே.
• 19:17–22 — சுத்தமான ஒருவன் சாம்பல் கலந்த தண்ணீரில் ஈசோப்பைத் தோய்த்து, கூடாரத்தின்மேலும் பாத்திரங்களின்மேலும் மக்களின்மேலும் தெளிக்கிறான். சுத்திகரிப்பை மறுக்கிறவன் பரிசுத்த ஸ்தலத்தைத் தீட்டுப்படுத்துகிறான், அறுப்புண்டுபோகிறான். மீண்டும், தெளிக்கிறவன் தானே சாயங்காலம்வரை தீட்டாயிருக்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: எண்ணாகமம் 19:9  ·  அதனால் என்ன: யூதப் பாரம்பரியமே இந்தச் சடங்கை ஒரு முரண்புதிராகக் கருதியது — தீட்டானவரைச் சுத்தமாக்கி, சுத்தமானவரைத் தீட்டாக்கும் சாம்பல் — மேலும் சில ரபீக்கள் அது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமலேயே கைக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு கட்டளை என்று போதித்தார்கள். அதை ஒப்புக்கொள்வது நேர்மையானது. தெளிவாக இருப்பது அதன் அடியிலுள்ள உறுதியான நம்பிக்கை: மரணம் காரியங்கள் இருக்க வேண்டிய விதம் அல்ல; அதன் நிழலிலிருந்து சமூகத்தின் வாழ்க்கைக்குள் திரும்ப வர தேவன் ஒரு வழியை ஏற்படுத்துகிறார்.