ஒரு குடும்ப விசேஷத்துக்கு முந்தைய நாள் யாரோ ஒரு தங்கக் காதணியைத் தொலைத்துவிட்டார்கள். எல்லாம் நின்றுவிடுகிறது. கட்டில்கள் இழுத்து நகர்த்தப்படுகின்றன, துடைப்பம் பீரோவுக்கு அடியில் போகிறது, ஒவ்வொரு மூலையிலும் டார்ச் ஒளி பாய்ச்சப்படுகிறது — இறுதியாக வாசற்படி அருகே அது மின்னும்போது, வீடு முழுவதும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறது, அக்கம்பக்கத்தாருக்கும் முழுக் கதையும் தெரிந்துவிடுகிறது. லூக்கா 15 அந்த உணர்வின் மேல் கட்டப்பட்டுள்ளது. இயேசு பழகும் ஆட்களுக்காக விமர்சிக்கப்படுகிறார்; தம்மை நியாயப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, இழப்பதையும் கண்டுபிடிப்பதையும் பற்றிய மூன்று கதைகளைச் சொல்கிறார்: ஒரு ஆடு, ஒரு வெள்ளிக்காசு, தகப்பன் உயிரோடிருக்கும்போதே தன் சொத்துப்பங்கைக் கேட்ட ஒரு மகன். ஒவ்வொன்றும் கொண்டாட்டத்தில் முடிகிறது. கடைசியானது, வாசற்படியில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கேள்வியுடன் முடிகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இதுவே லூக்காவின் சுவிசேஷத்தின் இருதயம். சிதறிப்போன தம் ஆடுகளைத் தேடும் மேய்ப்பராக தீர்க்கதரிசிகள் தேவனைச் சித்தரித்திருந்தார்கள் (எசேக்கியேல் 34); அந்தத் தேடல் இப்போதே — ஆயக்காரருடன் கூடிய விருந்துப் பந்திகளில் — நடக்கிறது என்று இயேசு அறிவிக்கிறார். கதையின் நான்காம் பகுதி இயேசு யார் என்பதைப் பற்றி மட்டுமல்ல, அவர் யாரை வரவேற்கிறார் என்பதைப் பற்றியும் — காணாமல்போனவர்கள் வீடு திரும்பும்போது ஏற்கெனவே உண்மையுள்ளவர்கள் எப்படிப் பதிலளிக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றியும் — ஆனது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இயேசு பாவிகளை வரவேற்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டுக்கு, காணாமல்போய்க் கண்டுபிடிக்கப்பட்டவர்களைக் குறித்து தேவனுக்கே உள்ள சந்தோஷத்தை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் பதிலளிப்பது; முணுமுணுக்கும் 'மூத்த சகோதரர்களை' உள்ளே வந்து விருந்தில் சேரும்படி அழைப்பது.
- 15:1–2 — ஆயக்காரரும் 'பாவிகளும்' இயேசுவைக் கேட்கக் கூடி வருகிறார்கள்; இவர் இப்படிப்பட்டவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களுடன் சாப்பிடுகிறாரே என்று பரிசேயரும் வேதபாரகரும் முணுமுணுக்கிறார்கள்.
- 15:3–10 — ஒரு மேய்ப்பன் ஒரு ஆட்டைக் கண்டுபிடிக்கத் தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளை விட்டுப் போகிறான்; காணாமல்போன ஒரு வெள்ளிக்காசுக்காக ஒரு பெண் விளக்கைக் கொளுத்தி வீட்டைப் பெருக்குகிறாள். இருவரும் தங்கள் நண்பர்களைச் சந்தோஷப்பட அழைக்கிறார்கள் — அப்படியே, மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியைக் குறித்துப் பரலோகத்தில் சந்தோஷம் உண்டாகும் என்று இயேசு சொல்கிறார்.
- 15:11–24 — இளைய மகன் சொத்தில் தன் பங்கைக் கேட்டு வாங்கி, தூரதேசத்தில் அதை அழித்து, இறுதியில் பன்றிகளை மேய்க்கிறான். ஒரு மன்னிப்பு வேண்டுதலை ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டே வீடு திரும்புகிறான்; ஆனால் அவனுடைய தகப்பன் ஓடிவந்து அவனைச் சந்தித்து, கட்டித்தழுவி, ஒரு விருந்து வைக்கிறான்.
- 15:25–32 — வயலிலிருந்து திரும்பிய மூத்த மகன் உள்ளே போக மறுக்கிறான். தகப்பன் அவனிடமும் வெளியே வந்து கெஞ்சுகிறான்: எனக்குள்ளதெல்லாம் உன்னுடையது; ஆனால் உன் சகோதரன் மரித்திருந்தான், மறுபடியும் உயிர்த்தான். அவன் கொண்டாட்டத்தில் சேர்கிறானா என்று நாம் அறிவதற்கு முன்பே கதை முடிந்துவிடுகிறது.
முக்கிய வசனம்: லூக்கா 15:20 · அதனால் என்ன: கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் எங்கோ ஒரு இளைய சகோதரனும் ஒரு மூத்த சகோதரனும் இருக்கிறார்கள் — விட்டுப் போனவன், தங்கியிருந்து அமைதியாக மனக்கசப்பு கொண்டவன். லூக்கா 15 இருவரிடமும் பேசுகிறது. அலைந்து திரிந்தவனுக்கு, வீட்டுக்கு வரும் வழி அவன் பயப்படுவதைவிடக் குறுகியது என்று அது சொல்கிறது; கடமை தவறாதவனிடம், நீ ஒரு தகப்பனை நேசித்துக்கொண்டிருந்தாயா, அல்லது கணக்கு வைத்துக்கொண்டிருந்தாயா என்று கேட்கிறது.