லிவியாதான், அகந்தையுள்ளவர்களின் ராஜா

கடல் கொடுக்கும், கடல் எடுத்துக்கொள்ளும் என்று கேரளக் கடற்கரையின் மீனவர்களுக்குத் தெரியும்; ஒரு புயல் கரையைத் தாக்குவதைக் கண்ட யாரும் கடலை அடக்க முடியும் என்று நம்புவதில்லை. நீருக்கு அருகில் வாழும் ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திற்கும் அதற்கடியில் என்ன வாழ்கிறது என்பது பற்றிய கதைகள் உண்டு. யோபுவுக்குத் தேவன் அளிக்கும் இறுதிப் பேச்சு அங்கே செல்கிறது — ஈட்டிகளைப் பார்த்து நகைக்கும், செல்லப் பறவையைப்போலக் கயிற்றில் கட்டிவைக்க முடியாத ஆழத்தின் உயிரினமாகிய லிவியாதானிடம். சித்திரம் போகப்போக இன்னும் பயங்கரமாகிறது: கேடகங்களைப் போன்ற செதில்கள், விடியற்காலத்தைப் போன்ற கண்கள், வாயிலிருந்து நெருப்பு. பின்பு கேள்வி வந்து இறங்குகிறது: இதை யாரும் எதிர்கொள்ள முடியாவிட்டால், என்னை யார் எதிர்கொள்ள முடியும்?

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோபு வேதாகமக் கதையின் மூன்றாம் பகுதியைச் சேர்ந்தது — தேவன் நம்பிக்கையின் மூலம் ஒரு மக்களை உருவாக்குவது; அது முதல் பகுதியாகிய படைப்புக்குள்ளும் எட்டுகிறது. ஆதியாகமத்தில் பெரிய கடல் உயிரினங்கள் தேவனுடைய நல்ல உலகத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே; பழைய ஏற்பாட்டின் வேறு இடங்களில் லிவியாதான் தேவன் நசுக்கும் ஒரு அரக்கன். யோபு 41 இரண்டையும் தாங்குகிறது: தேவன் உண்டாக்கிய, அறிந்த, ஏறக்குறைய மகிழ்ச்சியோடு விவரிக்கும் ஒரு திகிலூட்டும் உயிரினம். யோபு பதில் சொல்வதற்கு முன் இது தேவனுடைய கடைசி வார்த்தை — குழப்பத்தை ஆளுகிறவர் யார் என்பதில் அது எந்தச் சந்தேகத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஆழத்தின் அடக்க முடியாத உயிரினமாகிய லிவியாதானின் நாடகீயச் சித்திரத்தோடு தேவனுடைய பேச்சுகளை முடிப்பது; மனிதர்களைத் திகிலடையச் செய்வது தேவனுடைய வல்லமைக்குள் முழுமையாக இருக்கிறது என்று காட்டி, யோபுவின் சவாலைத் தாழ்மைப்படுத்துவது.

• 41:1–11 — லிவியாதானைத் தூண்டிலால் பிடிக்க, இரக்கத்திற்காக அதைக் கெஞ்சவைக்க, அல்லது உன் பெண்பிள்ளைகளுக்கு ஒரு செல்லப் பிராணியாக வைத்துக்கொள்ள உன்னால் முடியுமா? ஒருமுறை அதன்மேல் கை வை, மீண்டும் ஒருபோதும் முயலமாட்டாய். அதை எழுப்பும் அளவுக்குக் கொடியவன் யாரும் இல்லை என்றால், எனக்கு எதிராக யார் நிற்க முடியும்? வானத்தின் கீழுள்ள யாவும் என்னுடையவை.
• 41:12–25 — அதன் அவயவங்களையும் பலத்தையும் பற்றித் தேவன் மௌனமாயிருக்கமாட்டார். அதன் முதுகு இறுக்கமாக முத்திரையிடப்பட்ட கேடகங்களின் வரிசைகள்; அதன் தும்மல்கள் ஒளியைப் பளிச்சிடச் செய்கின்றன, அதன் கண்கள் விடியற்காலத்தைப் போன்றவை; அதன் வாயிலிருந்து தீப்பிழம்புகளும் புகையும் பொங்குகின்றன. அது எழும்பும்போது பலசாலிகளும் திகிலடைகிறார்கள்.
• 41:26–34 — பட்டயம், ஈட்டி, அம்பு, தடி எதுவும் பயனில்லை; இரும்பு அதற்கு வைக்கோலைப் போன்றது. அது ஆழத்தைப் பானையைப்போலக் கொதிக்கச் செய்து, பின்னால் பளபளக்கும் ஒரு பாதையை விட்டுச் செல்கிறது. பூமியில் அதற்கு இணை இல்லை; அகந்தையுள்ள எல்லாவற்றையும் அது இளக்காரமாகப் பார்க்கிறது — அகந்தையின் புத்திரர் எல்லாருக்கும் ராஜா.

முக்கிய வசனம்: யோபு 41:11  ·  அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலோருக்கு ஏதோ ஒரு லிவியாதான் இருக்கிறது — நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத, நேராகப் பார்க்கக்கூட முடியாத ஒரு பயம், ஒரு சக்தி, ஒரு குழப்பம். அத்தகையவை சிறியவை என்று தேவன் யோபுவிடம் சொல்லவில்லை. அவை தம்முடையவை என்று சொல்கிறார். அது துன்பத்திற்கான நேர்த்தியான பதில் அல்ல; ஆனால் இளைப்பாற ஒரு இடம்: உலகின் மிகப் பயங்கரமானவையும் தேவனுடைய கைக்கு வெளியே இல்லை.