பல இந்திய வீடுகளில், ஒரு நீண்ட பயணத்துக்கு முன், ஒரு பெரியவர் ஒவ்வொரு பயணியின் தலையிலும் கை வைத்து உரத்த சத்தமாய் ஜெபிக்கிறார் — அவர்களுக்கு ஒரு உரை அல்ல, அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்களைப் பற்றி தேவனிடம் சொல்லப்படும் வார்த்தைகள். பேருந்து புறப்பட்டுப் போய் நீண்ட காலத்துக்குப் பின்னும் அவர்கள் அந்த ஜெபத்தை நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள். யோவான் 17 அப்படிப்பட்ட ஒரு தருணம். உபதேசம் முடிந்துவிட்டது. சீஷர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, இயேசு தம் கண்களை ஏறெடுத்து ஜெபிக்கிறார்: தமக்காக — வரவிருக்கும் வேளை தேவனுடைய மகிமையைக் காட்ட வேண்டும் என்று; இந்த நண்பர்களுக்காக — அவர்கள் காக்கப்பட்டு சத்தியத்தில் பரிசுத்தமாக்கப்பட வேண்டும் என்று; பின்பு, ஆச்சரியமாக, இன்னும் பிறக்காத மக்களுக்காக — அவர்களுடைய வார்த்தையின் மூலம் விசுவாசிக்கப்போகும் ஒவ்வொருவருக்காகவும். சுவிசேஷங்கள் பதிவு செய்யும் இயேசுவின் மிக நீண்ட ஜெபம் இது; வாசகரும் அதற்குள் எழுதப்பட்டிருக்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஒரு பலிக்கு முன் ஒரு ஆசாரியனைப் போல இயேசு தம் மக்களுக்காகப் பரிந்து பேசுவதால், பாரம்பரியமாக 'பிரதான ஆசாரிய ஜெபம்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த அதிகாரம், உபதேசத்துக்கும் பாடுகளுக்கும் இடையில், நான்காம் பகுதியின் உச்சத்தின் வாசற்படியில் நிற்கிறது. எல்லா மக்களும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள் என்று ஆபிராமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதி, இங்கே எல்லா இடங்களிலிருந்தும் சேர்க்கப்பட்ட ஒரே மக்களை நோக்கி நீள்கிறது — பிதாவும் குமாரனும் ஒன்றாயிருப்பதுபோல ஒருவரோடொருவர் ஒன்றுபட்டு, இயேசுவே அனுப்பப்பட்டதுபோல உலகத்துக்குள் அனுப்பப்படும் மக்கள்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சீஷர்களையும் — பிற்கால விசுவாசிகள் அனைவரையும் — தேவனுடைய கைகளில் ஒப்புவிப்பதன் மூலம் பிரியாவிடை உரையை முடிப்பது: உலகம் விசுவாசிக்கும்படி, காக்கப்பட்டு, பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, ஒன்றுபட்டு, அனுப்பப்பட்டவர்களாக.
- 17:1–5 — வேளை வந்தது. குமாரன் பிதாவை மகிமைப்படுத்தும்படி, குமாரனை மகிமைப்படுத்தும்படி இயேசு பிதாவிடம் கேட்கிறார்; ஒன்றான மெய்த்தேவனையும் அவர் அனுப்பினவரையும் அறிவதே நித்திய ஜீவன் என்று வரையறுக்கிறார்.
- 17:6–19 — பிதா தமக்குக் கொடுத்த சீஷர்களுக்காக அவர் ஜெபிக்கிறார்: அவர்கள் தேவனுடைய நாமத்தினாலே காக்கப்பட்டு, தீமையினின்று பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் — உலகத்திலிருந்து எடுக்கப்படாமல், சத்தியத்தினாலே பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, அவர் அனுப்பப்பட்டதுபோலவே அதற்குள் அனுப்பப்பட வேண்டும்.
- 17:20–26 — அவர்களுடைய செய்தியின் மூலம் விசுவாசிக்கப்போகும் அனைவருக்கும் அவர் ஜெபத்தை விரிவுபடுத்துகிறார்: உலகம் விசுவாசிக்கும்படி, பிதாவும் குமாரனும் ஒன்றாயிருப்பதுபோல அவர்களும் ஒன்றாயிருக்க வேண்டும் — ஒருநாள் அவர்கள் அவருடன் இருந்து அவருடைய மகிமையைக் காண வேண்டும்.
முக்கிய வசனம்: யோவான் 17:21 · அதனால் என்ன: இந்தியாவிலுள்ள கிறிஸ்தவர்கள் பல சபைகளையும், மொழிகளையும், சமூகங்களையும் சேர்ந்தவர்கள்; அவர்களிடையேயுள்ள ஒவ்வொரு பிரிவினையும் கண்ணியமானது அல்ல. இந்த ஜெபம் ஒற்றுமையை ஒரு விருப்பத்தேர்வாக அல்ல, இயேசுவே கேட்ட ஒன்றாகக் கருதுகிறது; அதைச் சாட்சியுடன் இணைக்கிறது: விசுவாசிகள் ஒருவரையொருவர் நடத்தும் விதத்தைக் கொண்டே உலகம் செய்தியை மதிப்பிடும். அது அமைதியாகத் தனிப்பட்டதும்கூட — அப்போஸ்தலர்களுடைய வார்த்தையின் மூலம் விசுவாசித்த எவருக்காகவும் இயேசு ஏற்கெனவே ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார் என்று உரை சொல்கிறது.