வடக்கிலிருந்து ஒரு எச்சரிக்கை ஒலி

இந்தியாவின் கிழக்குக் கடற்கரையில் ஒரு புயல் வரும்போது, மீனவக் கிராமங்களில் சங்கு ஒலிகள் முழங்குகின்றன, அதிகாரிகள் வீடுவீடாகச் செல்கிறார்கள்: இப்போதே கிளம்புங்கள், முகாம்களுக்குப் போங்கள், பார்த்துவிட்டுப் போகலாம் என்று காத்திருக்காதீர்கள். சில குடும்பங்கள் போகின்றன. சில குடும்பங்கள், எப்போதும் தங்களுக்குத் தெரிந்த கடலை நம்பித் தங்கிவிடுகின்றன. எரேமியா 4 ஒரு அபாய ஒலி. தேசத்தில் எக்காளம் ஊதுங்கள் என்று அது கூப்பிடுகிறது; அரணான பட்டணங்களுக்கு ஓடுங்கள்; அழிக்கிறவன் தன் குகையைவிட்டுப் புறப்பட்டுவிட்டான். பின்பு எதிர்பாராதவிதமாக, அபாய ஒலியை எழுப்புகிறவனே உடைந்து போகிறான்; வரப்போவதைக் கண்டு தன் நெஞ்சைப் பற்றிக்கொள்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: 3ஆம் அதிகாரத்தின் 'திரும்பிவா' என்ற அழைப்பு இங்கே ஒரு நிபந்தனையோடு முடிகிறது: திரும்பினால், உண்மையாய்த் திரும்புங்கள். பின்பு புத்தகத்தின் பெரும் கருப்பொருளான படையெடுப்பு தொடங்குகிறது — 4–6 அதிகாரங்களை நிரப்பப்போகிற, கடைசியில் எருசலேமைப் பிடிக்கப்போகிற 'வடக்கின் எதிரி'. பெரிய வேதாகமக் கதையில், சிறையிருப்பை நோக்கிய நீண்ட நெருங்குதல் இது; ஆபிரகாமுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட தேசம் என்ற ஈவு பறிக்கப்படப்போகும் தருணம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: உண்மையான மனந்திரும்புதல் இன்னும் சாத்தியம் என்று எச்சரிப்பது; அது வராவிட்டால் தடுக்கமுடியாத ஒரு படையெடுப்பாளன் வருவான் என்று அறிவிப்பது; தான் அறிவிக்கவேண்டிய நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்த தீர்க்கதரிசியின் துக்கத்தை வாசகர் உணரவிடுவது.

• 4:1–4 — இஸ்ரவேல் உண்மையாய், தன் விக்கிரகங்களை விட்டுத் திரும்பினால், அதன்மூலம் ஜாதிகள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள் — ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதியின் எதிரொலி. உங்கள் தரிசு நிலத்தைப் பண்படுத்துங்கள்; முள்ளுகளுக்குள் விதைக்காதீர்கள். தேவனுடைய கோபம் எரிவதற்குமுன், உங்கள் சரீரங்களை மட்டுமல்ல, உங்கள் இருதயங்களை விருத்தசேதனம் செய்யுங்கள்.
• 4:5–18 — அபாய ஒலி: எக்காளம் ஊதுங்கள், சீயோனை நோக்கிக் கொடியை உயர்த்துங்கள், மதில் சூழ்ந்த ஊர்களுக்கு ஓடுங்கள். ஒரு சிங்கம் தன் புதரிலிருந்து எழும்பிவிட்டது; ஜாதிகளை அழிக்கிறவன் புறப்பட்டுவிட்டான். சுழல்காற்றைப்போன்ற இரதங்கள், கழுகுகளைவிட வேகமான குதிரைகள். வெகு வடக்கிலுள்ள தாணிலிருந்து எதிரி நெருங்குவதைத் தூதர்கள் அறிவிக்கிறார்கள். 'சமாதானம்' என்று ஜனங்களுக்குச் சொல்லப்பட தேவன் இடங்கொடுத்தாரே என்று எரேமியா முறையிடவும் செய்கிறான்.
• 4:19–22 — எரேமியாவின் வேதனை அந்த வாக்குக்குள் புகுந்துவிடுகிறது: 'என் வேதனையே, என் வேதனையே!' அவன் இருதயம் துடிக்கிறது; எக்காளத்தின் சத்தத்தைக் கேட்டு அவனால் மௌனமாயிருக்க முடியவில்லை. தம் ஜனம் மதியற்றவர்கள் என்று தேவன் பதிலளிக்கிறார் — தீமைசெய்வதில் திறமையானவர்கள், நன்மையை அறியாதவர்கள்.
• 4:23–28 — சிருஷ்டிப்பு தலைகீழாகும் ஒரு தரிசனம்: ஆதியாகமம் 1:2-ல் உள்ளதுபோல பூமி 'ஒழுங்கின்மையும் வெறுமையுமாக', வானங்கள் வெளிச்சமின்றி, மலைகள் அதிர, மனிதர் இல்லாமல், பறவைகள் பறந்துபோய், செழிப்பான தேசம் பாலைவனமாக. ஆயினும் தேவன் சேர்த்துச் சொல்கிறார்: 'முற்றிலும் அழித்துப்போடமாட்டேன்.'
• 4:29–31 — குதிரைவீரரின் இரைச்சலைக் கேட்டு ஊர்கள் வெறுமையாகின்றன. சீயோன் இரத்தாம்பரம் உடுத்தி, தன் நேசரை மயக்கக் கண்களுக்கு மையிடுகிறாள்; ஆனால் அவர்களோ அவளுடைய உயிரைத் தேடுகிறார்கள். அவளுடைய கூக்குரல் பிரசவ வேதனையிலுள்ள ஒரு பெண்ணின் குரலைப்போல இருக்கிறது; கொலைகாரருக்கு முன்பாகத் தான் சோர்ந்துபோகிறேன் என்று மூச்சிரைக்கிறாள்.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 4:19  ·  அதனால் என்ன: தீர்க்கதரிசிகள் பெரும்பாலும் குளிர்ந்தவர்களாகவும் கோபக்காரர்களாகவும் கற்பனை செய்யப்படுகிறார்கள். எரேமியா 4, தன் சொந்தச் செய்தியாலேயே உலுக்கப்படும் ஒரு தூதனைக் காட்டுகிறது. கடினமான உண்மையை — ஒரு நண்பருக்கோ, குடும்பத்திற்கோ, சமூகத்திற்கோ — சொல்லவேண்டிய யாருக்கும் இது முக்கியம். திருப்தியோடு அல்ல, துக்கத்தோடு சொல்லப்படும் எச்சரிக்கைகளே கேட்கத் தகுதியானவை, கொடுக்கத் தகுதியானவை.