ஆலயத்திலிருந்து புறப்படும் நதி

முதன்முறையாக ஒரு நதிக்குள் நடக்கும் ஒரு குழந்தையைக் கவனியுங்கள். தண்ணீர் கணுக்கால்களைத் தொடும்போது அது சிரிக்கிறது; இன்னும் சில அடிகளில் முழங்கால்வரை; பின்பு இடுப்புவரை; திடீரென்று பாதங்கள் தரையிலிருந்து எழும்புகின்றன, நீரோட்டம் அதைச் சுமந்துகொண்டுபோகிறது. நீங்கள் தண்ணீரில் நடப்பதை நிறுத்த, தண்ணீர் உங்களைச் சுமக்கத் தொடங்கும் ஒரு தருணம் உண்டு. எசேக்கியேல் 47 அந்தத் தருணத்தின்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. ஆலய வாசலின் கீழிருந்து ஒரு மெல்லிய நீர்க்கோடு கசிந்து வருகிறது; அளவுநூலைப் பிடித்த ஒரு புருஷன், தீர்க்கதரிசியால் தரையைத் தொட முடியாதவரை, ஒவ்வொரு முறையும் ஆயிரம் முழம் அளந்து, எசேக்கியேலை அதற்குள் நடத்துகிறார். பின்பு அந்தத் தண்ணீர் தேசத்திலேயே மிகச் செத்துப்போன இடத்தை நோக்கித் திரும்புகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பல அதிகாரங்களின் அளவீடுகளுக்குப் பின், தரிசனம் ஜீவனாக வெடிக்கிறது. தேவனுடைய வீட்டிலிருந்து புறப்படும் நதி, ஒரு நதி தோட்டத்துக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சிய ஏதேனுக்குப் பின்னோக்கியும், ஜாதிகளை ஆரோக்கியமாக்கும் இலைகளுள்ள மரங்களின் அருகே சிங்காசனத்திலிருந்து ஜீவநதி பாயும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22-க்கு முன்னோக்கியும் எட்டுகிறது. சகரியாவுக்கும் யோவேலுக்கும் இந்த உருவகத்தின் சொந்த வடிவங்கள் உண்டு. மூன்றாம் பகுதியின் மிக இருண்ட நேரத்தில், தேவன் வாசம்பண்ணும் இடத்திலிருந்து சிருஷ்டியே ஆரோக்கியமாக்கப்படுவதை எசேக்கியேல் காண்கிறார்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்ட தேவப்பிரசன்னத்தை, மிக வறண்ட நிலத்தையும் மாற்றும் ஜீவ ஊற்றாகச் சித்திரிப்பது; பின்பு பன்னிரண்டு கோத்திரங்களுக்கும் தேசத்தைத் திரும்பக் கொடுப்பது — அந்நியக் குடியிருப்பாளர்களும் சுதந்தரவாளிகளாகக் கணக்கிடப்பட்டு.

• 47:1–6 — ஆலயத்தின் வாசற்படியின் கீழிருந்து தண்ணீர் கிழக்கு நோக்கிப் பாய்கிறது. எசேக்கியேலின் வழிகாட்டி ஆயிரம் முழம் அளந்து, அவரை அதன் வழியாக நடத்துகிறார் — கணுக்கால் ஆழம், பின்பு முழங்கால் ஆழம், பின்பு இடுப்பு ஆழம், பின்பு நீந்தினாலன்றிக் கடக்க முடியாத ஆழமான நதி.
• 47:7–12 — இரு கரைகளிலும் மரங்கள் வரிசையாக நிற்கின்றன. நதி அரபா வழியாகக் கீழே பாய்ந்து சவக்கடலுக்குள் சென்று, அதன் உப்புத் தண்ணீரை நல்ல தண்ணீராக்குகிறது; எனவே என்கேதி முதல் என்எக்லாயீம்வரை மீனவர்கள் தங்கள் வலைகளை விரிக்கிறார்கள்; சதுப்பு நிலங்கள் மட்டுமே உப்புக்கென்று விடப்படுகின்றன. மரங்கள் ஒவ்வொரு மாதமும் புதிய கனிகளைக் கொடுக்கின்றன; அவற்றின் இலைகள் ஆரோக்கியத்துக்காக.
• 47:13–20 — தேசத்தின் எல்லைகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன — பெரிய சமுத்திரம் முதல் யோர்தான்வரை, தூர வடக்கு முதல் தெற்குவரை. யோசேப்புக்கு இரண்டு பங்குகள் கிடைக்கின்றன; தேவன் முற்பிதாக்களுக்கு ஆணையிட்டபடி, தேசம் சமமாகப் பங்கிடப்பட வேண்டும்.
• 47:21–23 — குறிப்பிடத்தக்க ஓர் இறுதி விதி: கோத்திரங்கள் நடுவில் வாழ்ந்து அங்கே பிள்ளைகளைப் பெற்று வளர்க்கும் அந்நியர், தாங்கள் குடியேறிய எந்தக் கோத்திரத்திலும், சுதேசியான இஸ்ரவேலரைப்போலவே சுதந்தரம் பெற வேண்டும்.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 47:9  ·  அதனால் என்ன: இந்த நதியின் அளவுகோல், அது பரிசுத்த இடத்திலிருந்து செத்த இடத்துக்குள் எவ்வளவு தூரம் எட்டுகிறது என்பதே. அதன் திசை வெளிநோக்கியது — உப்பையும், சதுப்பையும், உழைக்கும் மீனவர்களையும் நோக்கி — ஒரு தனியார் தோட்டத்தை நோக்கி உள்நோக்கியது அல்ல. வெளியாட்களைச் சுதந்தரவாளிகளாக்குவதோடு அதிகாரம் முடிகிறது. சிறையிருப்பிலுள்ள ஒரு சிறிய ஜனத்துக்கு அது வியக்கத்தக்க அளவில் விரிவான நம்பிக்கை; தன் ஆசீர்வாதங்களைத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளும் எந்தச் சமூகத்துக்கும் அது ஒரு கடினமான கேள்வி.