நகரம் விழுந்துவிட்டது

பல குடியிருப்புகளில், நள்ளிரவுக்குப் பின் ஓர் இரவுக் காவற்காரர் தெருக்களில் நடந்து, தன் கம்பால் தட்டி, விசில் ஊதுகிறார். பெரும்பாலான இரவுகளில் யாரும் அவருக்கு நன்றி சொல்வதில்லை; அந்த விசில் இருளின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகிறது. ஆனால் அவர் இருப்பதன் முழு நோக்கமே, புகையையோ திருடனையோ கண்டால் அவர் சத்தமிட வேண்டும் என்பதுதான் — அவர் மௌனமாக இருந்தால், அந்தத் தீங்கில் ஒரு பங்கு அவர்மேல் இருக்கிறது. எசேக்கியேல் 33 அந்த வேலையைத் தீர்க்கதரிசியிடம் மீண்டும் ஒப்படைக்கிறது. பின்பு, அதிகாரத்தின் நடுவில், புத்தகம் முழுவதும் எதை நோக்கிக் கட்டப்பட்டு வந்ததோ அந்தத் தருணம் வருகிறது. எருசலேமிலிருந்து தப்பிய ஓர் அகதி தடுமாறியபடி சிறைப்பட்டவர்களின் சமூகத்துக்குள் வந்து, ஒரே மூச்சில் செய்தியைச் சொல்கிறான்: நகரம் விழுந்துவிட்டது. அந்த நாளிலிருந்து, பெரும்பாலும் மௌனமாயிருந்த தீர்க்கதரிசி பேசச் சுதந்திரமாகிறார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இதுவே எசேக்கியேலின் கீல்முனை. அதிகாரங்கள் 1–24 எருசலேம் விழும் என்று எச்சரித்தன; அதிகாரங்கள் 25–32 ஜாதிகளின் பக்கம் திரும்பின; இப்போது செய்தி வந்துசேருகிறது, எல்லாம் மாறுகிறது. வேதாகமக் கதையின் மூன்றாம் பகுதியில், ஆலயமும் ராஜ்யமும் போய்விட்டன; தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு ஏதாவது எதிர்காலம் உண்டா என்பதே கேள்வியாகிறது. இங்கிருந்து எசேக்கியேலின் செய்தி மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுதலை நோக்கித் திரும்புகிறது — ஓர் உண்மையான மேய்ப்பன், ஒரு புதிய இருதயம், உயிர்பெறும் உலர்ந்த எலும்புகள். காவற்காரனின் பொறுப்பு இந்தப் புதிய காலத்துக்காக அவருடைய அழைப்பை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: காவற்காரனாக எசேக்கியேலின் நியமனத்தைப் புதுப்பிப்பது, தனிப்பட்ட பொறுப்பையும் துன்மார்க்கன் திரும்பிப் பிழைக்க வேண்டும் என்ற தேவனுடைய விருப்பத்தையும் வலியுறுத்துவது, அவருடைய மௌனத்தை முடித்துப் புத்தகத்தின் நம்பிக்கைச் செய்தியைத் திறக்கும் எருசலேமின் வீழ்ச்சிச் செய்தியின் வருகையைப் பதிவு செய்வது.

• 33:1–9 — பட்டயம் வருவதைக் காணும் காவற்காரன் எக்காளம் ஊத வேண்டும்; ஜனங்கள் அதைப் புறக்கணித்தால், அவர்களுடைய இரத்தம் அவர்களுடைய தலைகளின்மேலேயே; ஆனால் அவன் மௌனமாக இருந்தால், அவனே பொறுப்பாளி. தேவன் எசேக்கியேலை இஸ்ரவேலுக்கு அப்படிப்பட்ட காவற்காரனாக நியமிக்கிறார்.
• 33:10–20 — தங்கள் பாவங்களின் கீழ் தாங்கள் சோர்ந்து அழிகிறோம், எப்படிப் பிழைப்போம் என்று சிறைப்பட்டவர்கள் சொல்கிறார்கள். துன்மார்க்கனின் மரணத்தில் தாம் பிரியப்படுவதில்லை என்று தேவன் பதில் சொல்கிறார்: 'திரும்புங்கள், திரும்புங்கள்… நீங்கள் ஏன் சாகவேண்டும்?' கடந்தகால நீதியோ கடந்தகால துன்மார்க்கமோ யாருடைய எதிர்காலத்தையும் பூட்டிவிடுவதில்லை; திரும்புவதே முக்கியம்.
• 33:21–22 — எருசலேமிலிருந்து தப்பிய ஒருவன் வருகிறான்: 'நகரம் விழுந்துவிட்டது.' முந்தின மாலையில் தேவனுடைய கை எசேக்கியேலின்மேல் வந்திருந்தது; காலையில் அவருடைய வாய் திறக்கப்பட்டது, அவர் இனி மௌனமாயிருக்கவில்லை.
• 33:23–29 — பாழான தேசத்தில் தப்பிப்பிழைத்தவர்கள் அதைத் தங்களுக்குச் சொந்தம் என்று உரிமைகொண்டாடுகிறார்கள்: ஆபிரகாம் ஒருவனாயிருந்து தேசத்தைப் பெற்றான்; நாங்களோ அநேகர். அவர்கள் இன்னும் இரத்தம் சிந்தித் தேசத்தைத் தீட்டுப்படுத்துகிறார்கள் என்று தேவன் பதில் சொல்கிறார் — அவர்களுடைய உரிமைக்கோரல் வெறுமையானது.
• 33:30–33 — இப்போது சிறைப்பட்டவர்கள் எசேக்கியேலைக் கேட்கக் கூட்டம் கூட்டமாக வருகிறார்கள்; ஆனால் இனிய குரலுள்ள ஒரு பாடகனைப்போல அவரை நடத்துகிறார்கள் — வார்த்தைகளை ரசிக்கிறார்கள், அவற்றின்படி செய்வதில்லை. அவையெல்லாம் நிறைவேறும்போது, தங்கள் நடுவில் ஒரு தீர்க்கதரிசி இருந்தார் என்று அறிந்துகொள்வார்கள்.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 33:11  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரத்திலுள்ள இரண்டு காரியங்கள் இன்றும் நம்மைத் தொடுகின்றன. முதலாவது, ஜனங்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்று அல்ல, அவர்கள் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புவதாகத் தேவனுடைய இருதயம் விவரிக்கப்படுகிறது — 'திரும்புங்கள்' என்பது ஓர் அழைப்பு, அச்சுறுத்தல் அல்ல. இரண்டாவது, முடிவுக் காட்சி சங்கடமான அளவுக்கு நவீனமானது: திறமையான ஒரு பேச்சாளரை நேசித்து, எதையும் மாற்றிக்கொள்ளாத ஒரு கூட்டம். இசையை ரசிப்பதுபோல உண்மையை ரசித்து, அது நம் வாழ்க்கையைத் தொடவே விடாமல் இருப்பது சாத்தியம்.