நீண்ட பணிவாழ்க்கையின் முடிவில், மக்கள் பெரும்பாலும் பேசும்படி அழைக்கப்படுகிறார்கள் — ஓய்வுபெறும் விழாவில், ஒரு ஜூபிலியில், ஒரு குடும்பக் கூட்டத்தில். அவர்களில் சிறந்தவர்கள் சாதனைகளைப் பட்டியலிடுவதில்லை; தங்களைச் சுமந்துகொண்டு வந்தவர் யார் என்ற கதையைச் சொல்லுகிறார்கள். 2 சாமுவேல் 22 அப்படிப்பட்ட பேச்சின் தாவீதின் வடிவம், பாடலாக அமைக்கப்பட்டது. கர்த்தர் அவனை அவனுடைய எல்லாச் சத்துருக்களின் கையிலிருந்தும் சவுலின் கையிலிருந்தும் விடுவித்த நாளில் அவன் இதைப் பாடினான் என்று தலைப்பு சொல்லுகிறது. இதை இரண்டு முறை வைக்கும் அளவுக்கு வேதாகமம் இதை முக்கியமானதாகக் கருதியது: இங்கே ஒருமுறை, சிறு வேறுபாடுகளோடு சங்கீதம் 18ஆக மறுபடியும்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், நிலைத்திருக்கும் ஒரு வீட்டைத் தேவன் தாவீதுக்கு வாக்களித்திருக்கிறார் (2 சாமுவேல் 7). இந்தப் பாடல் ஆபத்துகள் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்து, ஒவ்வொரு தப்புதலுக்குப் பின்னும் உண்மையுள்ள ஒரே கரத்தைக் காண்கிறது. அதன் கடைசி வரி, ஒரு ராஜாவின் விடுதலையைத் தாவீதின் சந்ததிக்கு என்றென்றும் தேவன் காட்டும் மாறாத கிருபையோடு இணைக்கிறது — வேதாகமத்தின் மீதிப்பகுதி திரும்பத் திரும்ப வரும் ஒரு வாக்குத்தத்தம்; புதிய ஏற்பாடு அதைத் தாவீதின் குமாரனாகிய இயேசுவோடு இணைக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தாவீதின் போராட்டங்களின் முழுக் கதையையும் ஒரே துதியாகத் திரட்டுவது: தேவனைக் கன்மலை, கோட்டை, இரட்சகர் என்று பெயரிட்டு, ராஜாவின் வெற்றியை அவனுடைய சொந்தப் பலத்தில் அல்ல, தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் உண்மைத்தன்மையில் வேரூன்றச் செய்வது.
- 2 சாமுவேல் 22:1–7 — தாவீது தேவனுக்குப் பெயர்களை அடுக்குகிறான் — கன்மலை, கோட்டை, இரட்சகர், கேடகம், அடைக்கலம் — பின்பு மூழ்கடிக்கப்பட்டதையும், மரணக் கயிறுகள் தன்னைச் சுற்றிக்கொண்டதையும் நினைவுகூருகிறான். தன் நெருக்கத்தில் அவன் கூப்பிட்டான்; கர்த்தர் தம்முடைய ஆலயத்திலிருந்து கேட்டார்.
- 2 சாமுவேல் 22:8–20 — பதில் ஒரு புயலாக வருகிறது: பூமி அதிர்கிறது, புகையும் நெருப்பும் புறப்படுகின்றன, தேவன் வானங்களைத் தாழ்த்தி, ஒரு கேருபீனின்மேல் ஏறி, காற்றின் செட்டைகளின்மேல் பறக்கிறார். மின்னலும் இடியும் சத்துருக்களைச் சிதறடிக்கின்றன, கடலின் அடிப்பகுதி வெளியரங்கமாகிறது; தேவன் கீழே கைநீட்டி, தாவீதைப் பெருவெள்ளத்திலிருந்து தூக்கியெடுத்து, விசாலமான இடத்தில் நிறுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர் அவன்மேல் பிரியமாயிருந்தார்.
- 2 சாமுவேல் 22:21–31 — தேவன் தன் நீதிக்கும் தன் கைகளின் சுத்தத்துக்கும் ஏற்றபடி தன்னை நடத்தினார் என்று தாவீது சிந்திக்கிறான். உண்மையுள்ளவனுக்குத் தேவன் உண்மையுள்ளவராகவும், மாறுபாடுள்ளவனுக்கு விவேகமுள்ளவராகவும் தம்மைக் காட்டுகிறார்; அவர் தாவீதின் விளக்கை ஏற்றுகிறார். அவருடைய வழி உத்தமமானது; அவருடைய வசனம் புடமிடப்பட்டது.
- 2 சாமுவேல் 22:32–46 — நம்முடைய தேவனைத் தவிர வேறு கன்மலை இல்லை. அவர் தாவீதின் கால்களை மான்களின் கால்களைப்போலாக்கி, அவன் கைகளைப் போருக்குப் பழக்குவித்து, அவனுடைய சத்துருக்கள்மேல் அவனுக்கு வெற்றி கொடுக்கிறார்; அவர்கள் கூப்பிடுகிறார்கள், காப்பாற்றுவார் ஒருவரும் இல்லை. அந்நிய ஜனங்களும் அவனுக்குச் சேவைசெய்யக் கெஞ்சிக்கொண்டு வருகிறார்கள்.
- 2 சாமுவேல் 22:47–51 — பாடல் துதியில் முடிகிறது: கர்த்தர் ஜீவிக்கிறார்; என் கன்மலை ஸ்தோத்திரிக்கப்படுவதாக. ஜாதிகளுக்குள்ளே தாவீது அவரைத் துதிப்பான்; ஏனெனில் தேவன் தம்முடைய ராஜாவுக்குப் பெரிய வெற்றிகளைக் கொடுத்து, தாம் அபிஷேகம்பண்ணின தாவீதுக்கும் அவன் சந்ததிக்கும் என்றென்றைக்கும் மாறாத கிருபை காட்டுகிறார்.
முக்கிய வசனம்: 2 சாமுவேல் 22:2 · அதனால் என்ன: தாவீதின் கதையை அறிந்த வாசகர்கள், பத்சேபாளையும் உரியாவையும் நினைத்து, சுத்தமான கைகள் என்ற அவனுடைய உரிமைகோரலைக் கேட்டுத் தயங்கக்கூடும். மன்னிப்பையும் அனுபவித்த ஒருவர் பாடிய, பாவமின்மையின் அறிக்கையாக அல்ல, தேவனுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் காட்டிய விசுவாசத்தின் அறிக்கையாகவே இந்தப் பாடலைக் கேட்பது சிறந்தது. ஆபத்தும் தோல்வியும் நிறைந்த ஆண்டுகளைத் திரும்பிப் பார்க்கும் எவருக்கும், தேவனை மையத்தில் வைத்துத் தன் வாழ்க்கைக் கதையைச் சொல்லும் ஒரு வழியை அது காட்டுகிறது.