கடினமான ஒரு செய்திக்குப் பின்வரும் மௌனம் நம்மில் பெரும்பாலோருக்குத் தெரியும். ஒரு மகன் குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு தவறைக் குறித்து வீட்டுக்குக் கூர்மையான ஒரு கடிதம் எழுதி, பின்பு வாரக்கணக்கில் காத்திருக்கிறான் — போனைப் பார்த்துக்கொண்டே, அனுப்பியதற்காகப் பாதி வருந்தியும், அனுப்பியே ஆக வேண்டியிருந்தது என்று பாதி உறுதியாகவும். கடைசியில் பதில் வந்து அது அன்பாக இருக்கும்போது, நிம்மதி ஏறக்குறைய உடலில் உணரப்படுகிறது. 2 கொரிந்தியர் 7 பவுலுக்கு அந்தத் தருணம். அவர் கொரிந்துவுக்கு ஒரு வேதனையான கடிதம் எழுதி, அதன் பின்னே தீத்துவை அனுப்பியிருந்தார்; செய்தி கேட்கும் வரை அவரால் ஓய்வெடுக்க முடியவில்லை. இப்போது தீத்து நல்ல செய்தியுடன் மக்கெதோனியாவில் அவரைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்: சபை துக்கப்பட்டது, போக்கை மாற்றியது, இன்னும் அவரை நேசிக்கிறது. பவுலின் சந்தோஷம் பக்கம் முழுவதும் பொங்கி வழிகிறது — குணமாக்கும் துக்கத்துக்கும் வெறுமனே நொறுக்கும் துக்கத்துக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை விளக்க அவர் நிற்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — பிரசங்கத்தின் மூலம் போலவே நெருக்கடிக்குள்ளான நட்புகளின் மூலமும் உருவாகும் சபை. 2 கொரிந்தியர் பவுலின் நிருபங்களில் மிகத் தனிப்பட்டது; காயப்படுத்தும் ஒரு சந்திப்புக்கும் கண்ணீருடன் எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதத்துக்கும் பின்பு, ஏறக்குறைய கி.பி. 55–56இல் மக்கெதோனியாவிலிருந்து எழுதப்பட்டது. 7ஆம் அதிகாரம் அவருடைய ஊழியத்தின் நீண்ட தற்காப்பை முடிக்கிறது: 2:13இல் பவுல் நிறுத்திய பயணக் கதை 7:5இல் மீண்டும் தொடங்குகிறது; உடைந்ததுபோலத் தோன்றிய ஒரு உறவு சரிசெய்யப்படுகிறது. நம்பிக்கை மீட்கப்பட்டதால், அவர் நடைமுறைக் காரியத்துக்குத் திரும்ப முடிகிறது — எருசலேமுக்கான சேகரிப்பு.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு சபைக்கும் அதன் ஸ்தாபகருக்கும் இடையே சேதமடைந்த ஒரு உறவு சரிசெய்யப்படுவதைக் காட்டுவது; நேர்மையான மனந்திரும்புதல் எப்படி இருக்கும் என்று விவரிப்பது: எங்கோ வழிநடத்தும் துக்கம், வெறுமனே அழிக்கும் வெட்கம் அல்ல.
- 7:1–4 — 6ஆம் அதிகாரத்தின் வேண்டுகோளைப் பவுல் முடிக்கிறார்: தேவனுக்காக உங்களைச் சுத்திகரித்துக்கொள்ளுங்கள், எங்களுக்கு உங்கள் இருதயங்களைத் திறவுங்கள். அவர் ஒருவருக்கும் அநியாயம் செய்யவில்லை; அவர்களைக் குற்றப்படுத்த எழுதவில்லை — அவர்களைக் குறித்து அவருக்கு மிகுந்த பெருமை உண்டு.
- 7:5–7 — பயணக் கதை மீண்டும் தொடர்கிறது. மக்கெதோனியாவுக்கு வந்தபோது பவுலுக்கு இளைப்பாறுதல் இல்லை — புறம்பே போராட்டங்கள், உள்ளே பயங்கள். பின்பு தீத்துவின் வருகையாலும், தம்மைக் குறித்த கொரிந்தியரின் வாஞ்சையையும் அக்கறையையும் பற்றிய தீத்துவின் செய்தியாலும் தேவன் அவரைத் தேற்றினார்.
- 7:8–13 — அவர்களைக் காயப்படுத்திய கடிதத்துக்காகப் பவுல் வருந்தவில்லை, ஏனெனில் அந்தக் காயம் தன் வேலையைச் செய்தது. மக்களைத் தேவனிடம் திருப்பி ஜீவனுக்கு வழிநடத்தும் துக்கத்தையும், மரணத்துக்கு மட்டுமே வழிநடத்தும் லௌகிக துக்கத்தையும் ஒப்பிட்டு, அவர்களுடைய துக்கம் உண்டாக்கிய ஜாக்கிரதையைப் பட்டியலிடுகிறார்.
- 7:13–16 — அவர்கள் தீத்துவை ஏற்றுக்கொண்ட விதத்தால் புத்துணர்ச்சி பெற்ற தீத்துவுக்காகவும் பவுல் மகிழ்கிறார். அவர்களைக் குறித்துத் தீத்துவிடம் பவுல் பெருமையாகச் சொன்னது உண்மையென்று நிரூபணமானது; அவர்கள்மேல் முழு நம்பிக்கையுடன் அவர் முடிக்கிறார்.
முக்கிய வசனம்: 2 கொரிந்தியர் 7:10 · அதனால் என்ன: குணமாக்கப்படாமல் வெறுமனே ஒட்டுப்போடப்படும் சண்டைகள் ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ஒவ்வொரு சபைக்கும் தெரியும். பவுல் முகஸ்துதியையும் கொடுமையையும் இரண்டையுமே மறுக்கிறார். தவறைப் பெயரிடுகிறார், குத்தல் பதியும்படி விடுகிறார், அது மாற்றத்துக்கு வழிநடத்தும்போது மகிழ்கிறார் — காத்திருப்பு தம்மை ஏறக்குறைய உடைத்துவிட்டது என்பதில் நேர்மையாகவும் இருக்கிறார். இங்கே மனந்திரும்புதல் அவமானப்படுத்துதல் அல்ல; ஒருவருக்கொருவர் திரும்பும் பாதை.