ಕಠಿಣ ಸಂದೇಶದ ನಂತರದ ಮೌನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಾದ ಒಂದು ಅನ್ಯಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಗನೊಬ್ಬನು ಮನೆಗೆ ಖಾರವಾದ ಪತ್ರ ಬರೆದು, ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯುತ್ತಾನೆ — ಫೋನ್ ನೋಡುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ವಿಷಾದಪಡುತ್ತಾ, ಕಳುಹಿಸಲೇಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಅರ್ಧ ಖಚಿತವಾಗಿ. ಕೊನೆಗೆ ಬರುವ ಉತ್ತರ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ನೆಮ್ಮದಿ ಬಹುತೇಕ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. 2 ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ 7 ಪೌಲನಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ. ಅವನು ಕೊರಿಂಥಕ್ಕೆ ನೋವಿನ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದು ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ತೀತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದನು; ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುವವರೆಗೆ ಅವನಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ತೀತನು ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಕೆದೋನ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ: ಸಭೆ ದುಃಖಿಸಿತು, ದಾರಿ ಬದಲಾಯಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ. ಪೌಲನ ಸಂತೋಷ ಪುಟದ ತುಂಬಾ ಚೆಲ್ಲುತ್ತದೆ — ಮತ್ತು ಗುಣಪಡಿಸುವ ದುಃಖಕ್ಕೂ ಕೇವಲ ಜಜ್ಜುವ ದುಃಖಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಅವನು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಐದನೇ ಅಂಕ — ಸಾರುವಿಕೆಯಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಅಷ್ಟೇ ಬಿಗಿಯಾದ ಸ್ನೇಹಗಳ ಮೂಲಕವೂ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸಭೆ. 2 ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ ಪತ್ರ ಪೌಲನ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದದ್ದು; ನೋವಿನ ಭೇಟಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಪತ್ರದ ನಂತರ ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಶ. 55–56ರಲ್ಲಿ ಮಕೆದೋನ್ಯದಿಂದ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು. 7ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಅವನ ಸೇವೆಯ ದೀರ್ಘ ಸಮರ್ಥನೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತದೆ: 2:13ರಲ್ಲಿ ಪೌಲನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಪ್ರಯಾಣದ ಕಥೆ 7:5ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮುರಿದಂತೆ ಕಂಡ ಸಂಬಂಧ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವಾಸ ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವಿಷಯಕ್ಕೆ — ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗಾಗಿ ಹಣಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ — ತಿರುಗಬಲ್ಲನು.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಒಂದು ಸಭೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಸ್ಥಾಪಕನ ನಡುವಿನ ಹಾನಿಗೊಂಡ ಸಂಬಂಧ ಸರಿಪಡಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಲು, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು: ಎಲ್ಲಿಗೋ ನಡೆಸುವ ದುಃಖ, ಕೇವಲ ನಾಶಮಾಡುವ ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲ.
- 7:1–4 — ಪೌಲನು 6ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾನೆ: ದೇವರಿಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿರಿ, ಮತ್ತು ನಮಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಿರಿ. ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಖಂಡಿಸಲು ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ — ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನ ಹೆಮ್ಮೆ ದೊಡ್ಡದು.
- 7:5–7 — ಪ್ರಯಾಣದ ಕಥೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಮಕೆದೋನ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಪೌಲನಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ — ಹೊರಗೆ ಹೋರಾಟ, ಒಳಗೆ ಭಯ. ನಂತರ ದೇವರು ತೀತನ ಆಗಮನದಿಂದಲೂ, ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೊರಿಂಥದವರಿಗಿದ್ದ ಹಂಬಲ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯ ಕುರಿತ ತೀತನ ವರದಿಯಿಂದಲೂ ಅವನನ್ನು ಸಂತೈಸಿದನು.
- 7:8–13 — ಅವರನ್ನು ನೋಯಿಸಿದ ಪತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಪೌಲನು ವಿಷಾದಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ನೋವು ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು. ಜನರನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ನಡೆಸುವ ದುಃಖವನ್ನು, ಕೇವಲ ಮರಣಕ್ಕೆ ನಡೆಸುವ ಲೋಕದ ದುಃಖದೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಹೋಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅವರ ದುಃಖ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಟ್ಟಿಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
- 7:13–16 — ತೀತನಿಗಾಗಿಯೂ ಪೌಲನು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವರು ಅವನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನು ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡನು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಪೌಲನು ತೀತನ ಮುಂದೆ ಹೊಗಳಿಕೊಂಡದ್ದು ಸತ್ಯವೆಂದು ರುಜುವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಅವರ ಮೇಲಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: 2 ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ 7:10 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಗುಣವಾಗದೆ ಕೇವಲ ತೇಪೆಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಜಗಳಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಭೆಗೂ ಗೊತ್ತು. ಪೌಲನು ಮುಖಸ್ತುತಿಯನ್ನೂ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತಪ್ಪನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ, ಅದರ ಕುಟುಕು ತಾಗಲು ಬಿಟ್ಟು, ಅದು ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ — ಮತ್ತು ಕಾಯುವಿಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಕುಗ್ಗಿಸಿತು ಎಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಅವಮಾನವಲ್ಲ; ಅದು ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ದಾರಿ.