வீட்டுக்குத் திரும்பி வரும்போது, கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பே ஏதோ தவறு நடந்திருக்கிறது என்று தெரியும்போது ஒரு தனி மௌனம் இருக்கிறது. தாவீதும் அவன் ஆட்களும் பெலிஸ்தரின் படைக்கூடுகையிலிருந்து மூன்று நாள் நடந்து திரும்பி வந்து, சிக்லாக் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் புகையைக் காண்கிறார்கள். பட்டணம் எரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களுடைய மனைவிகளும் மகன்களும் மகள்களும் போய்விட்டார்கள். இந்தக் கடினப்பட்ட போர்வீரர்கள் அழுவதற்குப் பெலன் இல்லாமல் போகும்வரை அழுகிறார்கள்; பின்பு, துக்கம் அடிக்கடி செய்வதுபோல, பழிசுமத்த ஒருவரை நோக்கி அது திரும்புகிறது. அவர்கள் தாவீதைக் கல்லெறிவதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்குகிறார்கள். அவனுடைய சட்டவிரோத ஆண்டுகளின் மிகத் தாழ்ந்த நிலை இதுவே: ராஜா இல்லை, வீடு இல்லை, குடும்பம் இல்லை, இப்போது தன் சொந்த ஆட்களின் விசுவாசமும் இல்லை.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இந்த அதிகாரம் கில்போவா மலையில் சவுலின் மரணத்தின் அதே நேரத்தில் நடக்கிறது. இஸ்ரவேலின் முதல் ராஜா விழும்போது, வருங்கால ராஜா வனாந்தரம் முழுவதும் கொள்ளைக்காரரைத் துரத்திக்கொண்டிருக்கிறான். இந்த முரண் வேண்டுமென்றே வைக்கப்பட்டது. 28ஆம் அதிகாரத்தில் சவுல் தேவனிடம் விசாரித்து எதையும் கேட்கவில்லை; தாவீது ஆசாரியனின் ஏபோத்தின் மூலம் விசாரித்து, பின்தொடரும்படி சொல்லப்படுகிறான். அமலேக்கைக் கையாளச் சவுல் தவறினான்; தாவீது ஓர் அமலேக்கியக் கூட்டத்தைத் தோற்கடிக்கிறான். அதிகாரம் முடியும்போது தாவீது ஏற்கனவே ஒரு ராஜாவைப்போல நடந்துகொள்கிறான் — கொள்ளைப்பொருளை நியாயமாகப் பங்கிடுகிறான், யூதாவின் பட்டணங்களுக்கு வெகுமதிகளை அனுப்புகிறான்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் தாவீது தேவனிடம் திரும்பி, இழந்தவை அனைத்தையும் மீட்டு, தன் ஆட்களுக்காக நியாயத்தின் ஒரு விதியை ஏற்படுத்துவதைக் காட்டுவது — யூதாவில் ராஜாவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட அவனை ஆயத்தப்படுத்தும் வகையான தலைமைத்துவம் அது.
- 30:1–6 — மூன்றாம் நாளில் திரும்பி வரும் தாவீது, சிக்லாக் அமலேக்கியரால் கொள்ளையிடப்பட்டு, எரிக்கப்பட்டு, பெண்களும் பிள்ளைகளும் எல்லாரும் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறான் — ஆனால் ஒருவரும் கொல்லப்படவில்லை. ஆட்கள் அழுகிறார்கள், பின்பு தாவீதைக் கல்லெறிவதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். அவன் மிகுந்த நெருக்கத்தில் இருக்கிறான்; ஆனால் அவன் 'தன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குள் தன்னைத் திடப்படுத்திக்கொண்டான்.'
- 30:7–15 — ஏபோத்தைக் கொண்டுவரும்படி தாவீது ஆசாரியனாகிய அபியத்தாரிடம் கேட்டு, கர்த்தரிடம் விசாரிக்கிறான்; பின்தொடரும்படி கர்த்தர் சொல்கிறார். பேசோர் ஆற்றண்டையில் இருநூறு பேர் மேற்கொண்டு போக முடியாதபடி களைத்துப்போகிறார்கள். மற்றவர்கள், நோய்வாய்ப்பட்டதால் கொள்ளைக்காரர் கைவிட்டுப்போன ஓர் எகிப்திய அடிமையைக் கண்டு, அவனுக்கு உணவளிக்கிறார்கள்; அவன் அவர்களைப் பாளயத்துக்கு வழிநடத்த ஒப்புக்கொள்கிறான்.
- 30:16–20 — அமலேக்கியர் எங்கும் பரவி, தங்கள் கொள்ளைப்பொருளைக் கொண்டாடித் தின்று குடித்துக்கொண்டிருப்பதை அவர்கள் காண்கிறார்கள். தாவீது அந்திநேரம் முதல் மறுநாள் சாயங்காலம்வரை தாக்குகிறான்; நானூறு வாலிபர் மட்டுமே ஒட்டகங்களில் தப்பியோடுகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் மீட்கப்படுகிறார்கள், எதுவும் குறையவில்லை; அதோடு ஒரு பெரிய மந்தையும் கிடைக்கிறது.
- 30:21–25 — போரிட்டவர்களில் சிலர், பின்தங்கிய இருநூறு பேரோடு பங்கிட மறுக்கிறார்கள். தாவீது அவர்களை மீறித் தீர்ப்புச் சொல்கிறான்: வென்றது கர்த்தரிடமிருந்து வந்தது; யுத்தத்துக்குப் போகிறவர்களுக்கும் பொருட்களைக் காக்கிறவர்களுக்கும் சமபங்கு. அன்றுமுதல் அது இஸ்ரவேலில் ஒரு விதியானது என்று கதைசொல்லி சொல்கிறார்.
- 30:26–31 — தாவீது கொள்ளைப்பொருளின் பங்குகளை யூதாவின் மூப்பர்களுக்கு, பட்டணம் பட்டணமாக, வெகுமதிகளாக அனுப்புகிறான் — எப்ரோனில் முடிகிறது — அவனும் அவன் ஆட்களும் அலைந்துதிரிந்த இடங்கள். சிங்காசனத்தை நோக்கிய ஓர் அமைதியான நகர்வு அது.
முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 30:6 · அதனால் என்ன: எல்லாம் இழக்கப்பட்டு, நண்பர்களும் நமக்கு எதிராகத் திரும்பும்போது, இந்த அதிகாரம் விரைவான தீர்வு எதையும் தருவதில்லை, ஒரு நிலைப்பாட்டை மட்டுமே தருகிறது: எந்தப் பதிலும் கிடைப்பதற்கு முன்பே தாவீது தேவனில் பெலன் கண்டடைகிறான். இன்றும் உறைக்கும், நியாயத்தைப் பற்றிய ஒரு பாடமும் அதில் இருக்கிறது. தொடர்ந்து போக முடியாதவர்கள் இரண்டாம்தர மனிதர்கள் அல்ல; பொருட்களின் அருகில் தங்கியிருப்பவர்களும் வெகுமதியில் பங்குபெறுகிறார்கள். வேலையிடங்கள், சபைகள், குடும்பங்கள் அனைத்துக்கும் அவற்றின் 'இருநூறு பேர்' இருக்கிறார்கள்.