உம்முடைய அடியாரின் அக்கிரமத்தை தேவன் விளங்கச்செய்தார். யூதா முதன்மையாகப் பாத்திரத்தைப் பற்றிப் பேசவில்லை. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு யோசேப்பைக் குழியில் தள்ளிய அந்தப் பெரிய குற்றம் கடைசியில் தங்களைப் பிடித்துவிட்டது என்பதை அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான்.

நீண்ட தாமதத்திற்குப் பின்பு தேவன் விளைவைக் கொண்டுவரும்போது, தன்னிடம் நேர்மையாக இருந்த மனசாட்சி அதை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறது. யூதா தான் குற்றமற்றவன் என்று வாதிடவில்லை; அவன் அறிக்கையிடுகிறான்.

அவருடைய ஜீவன் இவனுடைய ஜீவனோடு ஒன்றாக இணைந்திருப்பதால். பென்யமீன்மேல் தன் தகப்பனுக்கு இருந்த அன்பின் பாரத்தை யூதா உணருகிறான் — அந்த அன்பை இன்னும் காயப்படுத்த மறுக்கிறான்.

இருபது வெள்ளிக்காசுக்கு யோசேப்பை விற்ற சகோதரன், இப்போது தன் தகப்பனுக்கு இரண்டாவது இழப்பு நேராதபடி தன் சொந்தச் சுதந்திரத்தையே பணயம் வைக்கிறான். இருபது வருடங்களில் நிகழ்ந்த மாற்றம் முழுமையடைந்துவிட்டது.

யூதா தன்னையே ஒப்புக்கொடுக்கிறான். அன்புக்குரிய மகன் விடுதலையாகப் போகும்படி அடிமைத்தனத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் பதிலாள், உத்திரவாதம் செய்தவன்.

இந்த வசனத்திலிருந்து கல்வாரிக்குச் செல்லும் கோடு நேரடியானது. யூதாவின் சந்ததியாகிய இயேசு, பென்யமீனுக்குப் பதிலாக — ஒவ்வொரு பாவிக்கும் பதிலாக — தம்மையே ஒப்புக்கொடுப்பார். பதிலாள் அன்பின் மாதிரி, சிலுவையில் பூரணப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பாக இங்கே ஒத்திகை பார்க்கப்படுகிறது.

தன் தகப்பனின் துக்கத்தை யூதாவால் எதிர்கொள்ள முடியாது. தன் தகப்பன் மீண்டும் ஒருமுறை துன்பப்படுவதைக் காண்பதைவிட, பென்யமீனுக்குப் பதிலாகத் தானே துன்பப்பட அவன் விரும்புகிறான்.

பிறருக்குத் துன்பம் இழைப்பதைவிட எதைத் தானே சுமக்க விரும்புகிறது என்பதைக்கொண்டே அன்பு அளக்கப்படுகிறது. இங்கே யூதா முன்னெப்போதையும்விட மேன்மையானவனாக இருக்கிறான். 37-ஆம் அதிகாரத்தில் சகோதரனைக் குழியில் தள்ளியவன் என்றென்றைக்குமாக மறைந்துபோனான்.