உங்களைப்போலப் பாடுள்ள மனிதர்கள். பவுல் வணக்கத்தை மறுக்கிறார். தேவனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் சோதனையில் சில ஊழியர்கள் தோற்றிருக்கிறார்கள்; பவுல் தோற்கவில்லை. தாம் சாதாரண மனிதர் என்பதை அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

இந்த வீணான தேவர்களைவிட்டு... ஜீவனுள்ள தேவனிடத்திற்கு. லீஸ்திரா பிரசங்கம் சுருக்கமானது, படைப்பை மையமாகக் கொண்டது — வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினவரும், தம்மைச் சாட்சியில்லாதவராக விடாதவருமாகிய தேவன். வேதாகமம் இல்லாத யூதரல்லாதவர்களுக்கும் படைத்தவரிடம் திரும்பப் போதுமான சான்று இருக்கிறது.

அவரை வணங்க விரும்பிய கும்பல் இப்போது அவரைக் கல்லெறிந்தது. ஒரே கூட்டத்தில், சில நாட்களுக்குள், வணக்கமும் வன்முறையும். பொதுமக்களின் மனநிலை நிலையற்றது; தேவனுடைய ஊழியன் அதைச் சார்ந்து வாழ முடியாது.

அவன் மரித்துப்போனான் என்று எண்ணி. அவரை முடித்துவிட்டதாக அவர்கள் நினைத்தார்கள். அடுத்த வசனம் — அவன் எழுந்து பட்டணத்திற்குள் பிரவேசித்தான் — அமைதியான எதிர்ப்பைப் போல வாசிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் என்ன செய்தாலும், அவர் மூலமாகக் கிறிஸ்து செய்துகொண்டிருந்ததை அவர்களால் அழிக்க முடியவில்லை.

அநேக உபத்திரவங்களின்வழியாக. புதிதாக மனமாறியவர்களுக்கே தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டது. சீடத்துவத்தின் விலையைப் பவுல் மென்மையாக்கவில்லை; அதற்கு அவர்களை ஆயத்தப்படுத்தினார். சுகத்தை எதிர்பார்த்துக் கட்டப்பட்ட விசுவாசம், சுகம் முடியும்போது இடிந்துவிழுகிறது.

மனதைத் தைரியப்படுத்தி. புதிய விசுவாசிகளுக்கு மனமாறியவர்களின் சந்தோஷம் மட்டுமல்ல, நிலைத்திருக்க அவர்களை ஆயத்தப்படுத்தும் பலப்படுத்துதலும் தேவை. வரவிருக்கும் கஷ்டத்தைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்வதும் மேய்ப்பப் பணியில் அடங்கும்.

ஒவ்வொரு சபையிலும் மூப்பர்கள், மிகவும் இளம் சபைகளிலும்கூட. இளம் சபைகளைப் பவுல் தலைவர்கள் இல்லாமல் விடுவதில்லை; அவர் விதையையும் அமைப்பையும் ஒருசேர நடுகிறார். கிருபையோடு ஒழுங்கும் வருகிறது.

கர்த்தருக்கு அவர்களை ஒப்புவித்தார்கள். இறுதி அடி. அவர்கள் உபதேசித்தார்கள், ஏற்படுத்தினார்கள், ஜெபித்தார்கள் — பின்பு இளம் சபைகளைத் தாங்கள் பிரசங்கித்த கர்த்தரிடமே திருப்பி ஒப்படைத்தார்கள். எப்போது விட்டுவிட வேண்டும் என்பதைக் கிறிஸ்தவத் தலைமைத்துவம் அறிந்திருக்கிறது. தம்முடையதைக் கர்த்தர் காத்துக்கொள்கிறார்.