ऑक्टोबरमध्ये गोदावरीच्या त्रिभुज प्रदेशातील भातशेती सोनेरी होते, आणि काही आठवडे गावातील सारे काही कापणीभोवती फिरते: विळ्यांना धार लावली जाते, खळी झाडली जातात, शेजारच्या जिल्ह्यांतून मजूर बोलावले जातात. कापणी म्हणजे आनंद, आणि तो हिशेबाचा क्षणही — याच वेळी एका हंगामाच्या कष्टाचे मोजमाप होते, आणि जे उगवले तेच हाती येते. प्रकटीकरण 14 हे दोन्ही अर्थ उचलते. अध्याय 13 मधील पशूच्या दहशतीनंतर कोकरा आपल्या लोकांबरोबर उभा असलेला दिसतो, आणि मग पृथ्वी स्वतःच पिकून तयार होते, आणि दोन विळे चालतात.
कथेत हे कुठे आहे: सहावा अंक काही पूर्वदृश्यांतून जवळ येतो. अध्याय 13 ने पशूला आपल्या अनुयायांवर खूण करताना दाखवले; अध्याय 14 त्याचे उत्तर कोकरा आणि त्याचे नाव धारण करणारे लोक यांच्याद्वारे देतो. मग वाट्यांच्या तपशीलवार न्यायांच्या (अध्याय 15–16) आणि बाबेलच्या पतनाच्या (17–18) आधी हा अध्याय शेवट काही दृश्यांत आटोपून दाखवतो: सर्व राष्ट्रांना देऊ केलेली सुवार्ता, बाबेल पडल्याची घोषणा, आणि अंतिम कापणी.
हा अध्याय काय करतो: दोन निष्ठा शेजारी शेजारी मांडणे — पशूची खूण की कोकऱ्याचे नाव — आणि प्रत्येक मार्ग कुठे संपतो हे दाखवून मंडळ्यांचा धीर बळकट करणे: प्रभूमध्ये मरणाऱ्यांसाठी विसावा आणि आशीर्वाद, आणि पशूची उपासना करणाऱ्यांसाठी देवाचा क्रोध.
- 14:1–5 — योहान पाहतो की कोकरा 144,000 जणांसह सियोन पर्वतावर उभा आहे; त्यांच्या कपाळांवर त्याचे नाव आणि त्याच्या पित्याचे नाव आहे. ते एक नवे गीत गातात, जे दुसरे कोणीही शिकू शकत नाही; त्यांचे वर्णन प्रथमफळ, निर्दोष, आणि कोकरा जिथे जातो तिथे त्याच्यामागे जाणारे असे केले आहे.
- 14:6–8 — एक दूत आकाशाच्या मध्यभागी उडत असतो; त्याच्याजवळ प्रत्येक राष्ट्र, वंश, भाषा आणि लोक यांच्यासाठी सार्वकालिक सुवार्ता आहे: देवाचे भय धरा, त्याला गौरव द्या, निर्माणकर्त्याची उपासना करा. दुसरा दूत मागून येतो: पडली, मोठी बाबेल पडली, जिने राष्ट्रांना आपल्या अनैतिकतेचा द्राक्षारस पाजला.
- 14:9–13 — तिसरा दूत इशारा देतो की जो कोणी पशूची उपासना करतो आणि त्याची खूण घेतो, तो देवाच्या क्रोधाचा द्राक्षारस पिईल आणि कोकऱ्यासमक्ष अग्नी व गंधक यांनी पीडला जाईल, त्याला विसावा मिळणार नाही. हे धीर धरण्याचे आवाहन आहे — आणि एक वाणी घोषित करते की आतापासून प्रभूमध्ये मरणारे धन्य, कारण ते आपल्या श्रमांपासून विसावा घेतात.
- 14:14–16 — मनुष्याच्या पुत्रासारखे कोणी एका पांढऱ्या ढगावर बसलेले आहेत; त्यांच्या डोक्यावर सोन्याचा मुकुट आणि हातात धारदार विळा आहे. एक दूत हाक मारतो की कापणी पिकली आहे, आणि ते आपला विळा पृथ्वीवर चालवतात आणि तिची कापणी होते.
- 14:17–20 — दुसरा एक दूत विळ्याने पृथ्वीवरील द्राक्षे गोळा करतो आणि देवाच्या क्रोधाच्या मोठ्या द्राक्षकुंडात टाकतो. नगराबाहेर द्राक्षकुंड तुडवले जाते, आणि घोड्याच्या लगामाइतक्या उंचीपर्यंत सुमारे तीनशे किलोमीटर रक्त वाहते.
मुख्य वचन: प्रकटीकरण 14:13 · मग काय: हा अध्याय न्याय आणि सुवार्ता यांना वेगळे होऊ देत नाही. प्रत्येक भाषेपर्यंत सार्वकालिक सुवार्ता नेणारा तोच दूत जगाला देवाचे भय धरायलाही बोलावतो, आणि वचने 9–11 मधील इशारा बायबलमधील सर्वात कठोर इशाऱ्यांपैकी एक आहे. तो गर्विष्ठांना सांत्वन देण्यासाठी नव्हे, तर तडजोडीच्या मोहात पडलेल्या लोकांना प्रोत्साहन देण्यासाठी लिहिला आहे. या दोन्हींच्या मध्ये, एखाद्या विश्वासू विश्वासणाऱ्यासाठी शोक करणाऱ्या कोणासाठीही एक कोमल ओळ आहे: त्यांचे श्रम संपले आहेत, आणि त्यांची कृत्ये त्यांच्यामागे येतात.