परमेश्वराची कृत्ये महान आहेत

भारतात जवळजवळ कुठल्याही प्राथमिक शाळेच्या वर्गात जा, भिंतीवर तुम्हाला मुळाक्षरांचा तक्ता दिसेल — प्रत्येक चौकटीत एक अक्षर, आणि शेजारी एक चित्र. ते आठवणीचे साधन आहे: एकदा क्रम कळला की प्रत्येक शब्द आठवतो. स्तोत्र 111 अगदी याच पद्धतीने रचलेले आहे. सुरुवातीच्या 'परमेश्वराची स्तुती करा' नंतर, त्याच्या बावीस छोट्या ओळींपैकी प्रत्येक हिब्रू वर्णमालेच्या पुढच्या अक्षराने सुरू होते. ही तोंडपाठ करण्यासाठी रचलेली स्तुती आहे — देवाच्या चांगुलपणाचा संपूर्ण इतिहास, काहीही सुटू नये अशा रीतीने मांडलेला.

कथेत हे कुठे आहे: स्तोत्र 111 इस्राएलच्या कथेतील देवाच्या कृत्यांचा आढावा संक्षिप्त वाक्प्रचारांत घेते: आठवलेली अद्भुत कृत्ये, त्याचे भय धरणाऱ्यांना दिलेले अन्न (बहुधा मान्नाची आठवण), कराराचा विश्वासूपणा, वतन म्हणून दिलेला देश, पाठवलेली खंडणी. पुनर्स्थापित समाजासाठी संपूर्ण कथा स्मृतीत वाहून नेण्याचा हा एक मार्ग होता. त्याची शेवटची ओळ — 'परमेश्वराचे भय हा शहाणपणाचा आरंभ आहे' — हा इतिहास नीतिसूत्रांच्या ज्ञान-परंपरेशी जोडते.

हा अध्याय काय करतो: देवाची कृत्ये आणि त्याचे स्वभाव पाठ करता येईल अशा स्वरूपात पुन्हा सांगून त्याची स्तुती करणे, आणि देवाने जे केले ते आठवणे हा शहाण्या जीवनाचा पाया आहे हे दाखवणे.

• 111:1–4 — सरळ लोकांच्या संगतीत गायक संपूर्ण अंतःकरणाने उपकारस्तुती करतो. देवाची कृत्ये महान आहेत, आणि त्यांत आनंद मानणाऱ्या सर्वांनी त्यांचा अभ्यास करावा अशी आहेत; त्याची कृत्ये वैभवशाली आहेत आणि त्याचे नीतिमत्त्व टिकून राहते. त्याने आपली अद्भुत कृत्ये स्मरणीय केली आहेत, कारण तो कृपाळू आणि दयाळू आहे — हे शब्द निर्गम 34:6 चा प्रतिध्वनी आहेत.
• 111:5–6 — त्याचे भय धरणाऱ्यांना तो अन्न देतो आणि आपला करार नेहमी आठवतो. राष्ट्रांचे वतन देऊन त्याने आपल्या लोकांना आपल्या कृत्यांचे सामर्थ्य दाखवले आहे — अब्राहामाला दिलेल्या अभिवचनाच्या देशाचा हा संदर्भ आहे.
• 111:7–10 — त्याची कृत्ये विश्वासू आणि न्याय्य आहेत, त्याचे विधी विश्वसनीय, सर्वकाळासाठी स्थापलेले. त्याने आपल्या लोकांसाठी खंडणी पाठवली आणि आपला करार सर्वकाळासाठी नेमला; त्याचे नाव पवित्र आणि भयावह आहे. परमेश्वराचे भय हा शहाणपणाचा आरंभ आहे, आणि त्याची स्तुती सर्वकाळ टिकते.

मुख्य वचन: स्तोत्रसंहिता 111:10  ·  मग काय: आठवण धूसर झाली की कृतज्ञताही ओसरते. हे स्तोत्र आठवण करणे ही एक शिस्त मानते — काळजीपूर्वक रचलेली आणि तोंडपाठ केलेली गोष्ट. जी कुटुंबे आणि मंडळ्या देवाच्या विश्वासूपणाच्या आपल्या कथा — गाण्यांत, सणांना किंवा जेवणाच्या टेबलाभोवती — सांगतात, ती हेच करत असतात जे हे स्तोत्र करते: पुढच्या पिढीला चांगुलपणाची गरज पडण्यापूर्वीच तो पाठ करता यावा याची खात्री करणे.