तुझी कृत्ये किती विपुल आहेत

जवळजवळ कोणत्याही भारतीय गावात सकाळी लवकर फेरफटका मारा, आणि लक्ष देऊन पाहिले तर तुम्हाला एक छोटी परिसंस्था काम करताना दिसेल: भिंतीवर भांडणारे कावळे, रात्रीच्या पहाऱ्यानंतर आळस देणारा कुत्रा, पाऊस आणि उन्हाने वाढवलेला माल मांडणारा भाजीवाला, दिवस सुरू होताच कामाला निघालेल्या लोकांचा प्रवाह. कोणीतरी हे सर्व लक्षात घेऊन त्याचे स्तुतीत रूपांतर करतो तेव्हा स्तोत्र 104 जन्मते. उपासना म्हणून गायलेला हा निसर्गपट आहे, आणि त्याचा शेवट एका अशा माणसाने होतो ज्याला फक्त एवढेच हवे आहे की आपले विचार निर्माणकर्त्याला आवडावेत.

कथेत हे कुठे आहे: स्तोत्र 104 ही उत्पत्तिच्या बाहेरील बायबलमधील सृष्टीविषयीची महान कविता आहे, आणि ती साधारणपणे उत्पत्ति 1 च्या क्रमाने जाते: प्रकाश आणि आकाश, पाणी आणि जमीन, वनस्पती, प्राणी, समुद्रातील जीव. ते निर्माणकर्त्याला केवळ सुरुवातीलाच नव्हे, तर आत्ताही सर्वकाही सांभाळताना दाखवते — प्रत्येक प्राणी आपल्या अन्नाची वाट पाहत असतो. मोठ्या कथेत सृष्टी हा पहिला अंक आहे, आणि हे स्तोत्र ठामपणे सांगते की तो अंक अजूनही चालू आहे.

हा अध्याय काय करतो: सर्व जीवनाचा निर्माणकर्ता आणि रोजचा पालनकर्ता म्हणून देवाचा उत्सव करणे, शहाणपणाने आणि उदारतेने सुव्यवस्थित केलेले जग दाखवणे, आणि गायकाला आनंदात आणि त्या जगाला साजेशा जीवनात आमंत्रित करणे.

• 104:1–9 — देवाने प्रकाश परिधान केला आहे आणि तो तंबूसारखे आकाश पसरतो; मेघ हे त्याचा रथ आणि वारे त्याचे दूत आहेत. त्याने पृथ्वी तिच्या पायावर स्थापली, आणि खोल जलांना त्याने ठरवलेल्या सीमेपर्यंत मागे हटण्याची आज्ञा दिली, म्हणजे ती पुन्हा भूमीला झाकणार नाहीत.
• 104:10–18 — खोऱ्यांत झरे वाहतात आणि रानगाढवांना पाणी पाजतात; फांद्यांवर पक्षी गातात. पाऊस डोंगरांना पाणी देतो; गुरांसाठी गवत आणि माणसांसाठी वनस्पती उगवतात, ज्यातून भाकर, द्राक्षारस आणि तेल येते. गंधसरू घरटी करणाऱ्या करकोच्यांनी भरलेले आहेत, आणि उंच कडे रानशेळ्या आणि सशांना आश्रय देतात.
• 104:19–23 — चंद्र ऋतू ठरवतो आणि सूर्याला मावळण्याची वेळ कळते. रात्री वनातील प्राणी फिरतात आणि तरुण सिंह देवाकडे भक्ष्यासाठी गर्जना करतात; सूर्योदयाला ते आपल्या गुहांत परत सरकतात, आणि माणसे संध्याकाळपर्यंत आपल्या कामाला निघतात.
• 104:24–30 — तुझी कृत्ये किती विपुल आहेत, सर्व शहाणपणाने घडवलेली. विशाल समुद्र जीवांनी गजबजलेला आहे, जहाजे इकडेतिकडे जातात, आणि लिव्याथान तेथे खेळतो. ते सर्व अन्नासाठी देवाकडे पाहतात; तो आपले मुख लपवतो तेव्हा ते घाबरतात, तो त्यांचा श्वास काढून घेतो तेव्हा ते मरतात, आणि तो आपला आत्मा पाठवतो तेव्हा ते निर्माण होतात आणि पृथ्वी नवी होते.
• 104:31–35 — परमेश्वराचे गौरव सर्वकाळ टिको, आणि तो आपल्या कृत्यांत आनंद करो. गायक आयुष्यभर देवाची स्तुती करण्याची शपथ घेतो आणि आपले मनन त्याला आवडावे अशी आशा बाळगतो. मग एक तीक्ष्ण सूर: पापी पृथ्वीवरून नाहीसे होवोत. स्तोत्र 'परमेश्वराची स्तुती करा' याने संपते.

मुख्य वचन: स्तोत्रसंहिता 104:24  ·  मग काय: हवामानाच्या चिंतेच्या आणि वापरा-फेका उपभोगाच्या युगात हे स्तोत्र नैसर्गिक जगाकडे पाहण्याची वेगळी भूमिका देते: विस्मय, कृतज्ञता, आणि ही जाणीव की फक्त माणसेच नव्हे, तर प्रत्येक प्राणी देवाकडून पोसला आणि सांभाळला जातो. ते लुटीचा कोणताही परवाना देत नाही. अराजकाचे प्राचीन प्रतीक असलेला लिव्याथानसुद्धा येथे खेळणारा एक प्राणी म्हणून चित्रित केला आहे.