ഏതെങ്കിലും ഇന്ത്യൻ പട്ടണത്തിലെ ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ റാലി സങ്കല്പിക്കുക. മുന്നിൽ, താടിവരെ അടുക്കിയ മാലകളുമായി, ചെണ്ടുമല്ലിപ്പൂക്കളുടെ മഴയിൽ, തുറന്ന ജീപ്പിൽ നേതാവ് സഞ്ചരിക്കുന്നു. വളരെ പിന്നിൽ, ചെണ്ടമേളവും ആർപ്പുവിളിയും കടന്നുപോയശേഷം, ആരും ഫോട്ടോ എടുക്കാത്തവർ വരുന്നു: ഇതളുകളും ചവിട്ടിയരച്ച കടലാസുകപ്പുകളും പൊടിയും വഴിയിൽനിന്ന് തൂത്തുവാരുന്ന മനുഷ്യർ. പൗലൊസ് എടുക്കുന്നത് ഇതിനോട് വളരെ സാമ്യമുള്ള ഒരു രംഗമാണ്. കൊരിന്ത്യർ തങ്ങളുടെ ഗുരുക്കന്മാരെ ജീപ്പിലെ യാത്രക്കാരായും തങ്ങളെത്തന്നെ ഇതിനകം കിരീടം ചൂടിയവരായും കണക്കാക്കിയിരുന്നു. അല്ല, പൗലൊസ് പറയുന്നു — ദൈവത്തിന്റെ ഘോഷയാത്രയിൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർ എവിടെയാണെന്ന് അറിയണമെങ്കിൽ, നിന്ദിതർ നടക്കുന്ന നിരയുടെ ഏറ്റവും അറ്റത്തേക്കു നോക്കുക. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത് ഒരു വിമർശകനായല്ല, അവരുടെ അപ്പനായാണ്.
കഥയിൽ ഇത് എവിടെ: അഞ്ചാം അങ്കം — റോമൻ ലോകത്തിലേക്കു വ്യാപിക്കുകയും അതിന്റെ അർത്ഥം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സഭ. ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ഒരു മശിഹായിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് 1–3 അധ്യായങ്ങൾ കൊരിന്ത്യരുടെ കക്ഷികളെ ("ഞാൻ പൗലൊസിന്റെ പക്ഷം", "ഞാൻ അപ്പൊല്ലോസിന്റെ പക്ഷം") പൊളിച്ചുകളഞ്ഞു. 4-ാം അധ്യായം വ്യക്തിപരമായ ഒരു സ്വരത്തിൽ ആ വാദം പൂർത്തിയാക്കുന്നു: നേതാക്കൾ ദാസന്മാരും ഗൃഹവിചാരകന്മാരുമാണ്; സഭയുടെ പ്രശംസ അകാലത്തിലുള്ളതാണ്; പൗലൊസിന്റെ അധികാരം ഒരു താരത്തിന്റേതല്ല, ഒരു മാതാപിതാവിന്റേതാണ്. ഈ അധ്യായത്തോടെ ലേഖനം അതിന്റെ ആരംഭപ്രമേയത്തിൽനിന്ന്, അദ്ദേഹം കേട്ടറിഞ്ഞ പ്രത്യേക പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കു തിരിയുന്നു.
ഈ അധ്യായം എന്ത് ചെയ്യുന്നു: നേതൃത്വത്തെ കണക്കു ബോധിപ്പിക്കേണ്ട ഗൃഹവിചാരകത്വമായും കഷ്ടം സഹിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷയായും പുനർനിർവചിച്ചുകൊണ്ട് താരാരാധനാ ശൈലിയിലുള്ള കക്ഷിപിരിവുകൾക്കെതിരായ വാദം ഉപസംഹരിക്കാനും, 5-ാം അധ്യായത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന കഠിനമായ ഇടയതിരുത്തലുകൾക്കായി സഭയെ ഒരുക്കാനും.
- 4:1–5 — താനും അപ്പൊല്ലോസും ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മങ്ങളുടെ ദാസന്മാരും ഗൃഹവിചാരകന്മാരുമാണെന്നും, ഒരു ഗൃഹവിചാരകൻ വിശ്വസ്തനായിരിക്കുക എന്നതു മാത്രമാണ് വേണ്ടതെന്നും പൗലൊസ് പറയുന്നു. കൊരിന്ത്യർ തന്നെ വിധിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അധികം ഗൗനിക്കുന്നില്ല — അദ്ദേഹം തന്നെത്തന്നെ വിധിക്കുന്നുപോലുമില്ല; തക്കസമയത്ത് കർത്താവ് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെ വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവരും.
- 4:6–7 — ഒരു ഗുരുവിനുവേണ്ടി മറ്റൊരാൾക്കെതിരെ ആരും ചീർത്തുപോകാതിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്നെയും അപ്പൊല്ലോസിനെയും ഉദാഹരണമായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ആഴത്തിൽ തുളച്ചുകയറുന്ന ചോദ്യം: ലഭിക്കാത്തതായി നിനക്ക് എന്തുള്ളൂ? ലഭിച്ചതാണെങ്കിൽ, ലഭിക്കാത്തതുപോലെ എന്തിനു പ്രശംസിക്കുന്നു?
- 4:8–13 — കടുത്ത വിരോധാഭാസത്തോടെ, ഇതിനകം സമ്പന്നരായി വാഴുന്നതിന് അദ്ദേഹം അവരെ അഭിനന്ദിക്കുന്നു — അപ്പൊസ്തലന്മാരോ, അരങ്ങിൽ മരിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ, ഏറ്റവും ഒടുവിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ ഭോഷന്മാരും ബലഹീനരും അപമാനിതരും വിശക്കുന്നവരും വീടില്ലാത്തവരുമാണ്; സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് അദ്ധ്വാനിക്കുന്നു; ശപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു; ലോകത്തിന്റെ ചവറായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
- 4:14–21 — അവരെ ലജ്ജിപ്പിക്കാനല്ല, തന്റെ പ്രിയമക്കൾ എന്ന നിലയിൽ ബുദ്ധിയുപദേശിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത്: അവർക്ക് എണ്ണമറ്റ ഗുരുക്കന്മാർ ഉണ്ടായിരിക്കാം, എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിൽ ഒരേയൊരു അപ്പനേയുള്ളൂ. തന്റെ വഴികൾ അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം തിമൊഥെയൊസിനെ അയയ്ക്കുന്നു; താനും ഉടനെ വരും — വടിയോടുകൂടെയോ, അതോ സ്നേഹത്തോടും സൗമ്യതയോടുംകൂടെയോ?
മുഖ്യ വാക്യം: 1 കൊരിന്ത്യർ 4:7 · അതുകൊണ്ട് എന്ത്: എല്ലായിടത്തുമുള്ള സഭകൾ ആരാധകസംഘങ്ങളിലേക്കു വഴുതിപ്പോകുന്നു — പ്രശസ്തനായ പ്രസംഗകൻ, കഴിവുള്ള ഗായകസംഘനേതാവ്, സഭ സ്ഥാപിച്ച കുടുംബം. 7-ാം വാക്യത്തിലെ പൗലൊസിന്റെ ചോദ്യം ഇതിനെല്ലാം അടിയിലേക്കു മുറിക്കുന്നു: ഓരോ വരവും ലഭിച്ചതാണ്. അത് നേതൃത്വത്തെ വിലയില്ലാത്തതാക്കുന്നില്ല; വിശ്വസ്തതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ഒരു ഭരമേല്പിക്കലാക്കുന്നു. ഘോഷയാത്രയുടെ പിന്നിലുള്ള അപ്പൊസ്തലന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം, വിശ്വസ്തതയും കയ്യടിയും ഒന്നല്ല എന്ന സത്യസന്ധമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്.