ఇవ్వడం విత్తడమే, పోగొట్టుకోవడం కాదు. విత్తనాన్ని దాచుకునే రైతు దాన్ని నిరుపయోగంలోకి దాచుకుంటాడు; చల్లితే అది వృద్ధి చెందుతుంది. ఈ ఉపమానం దాతృత్వాన్ని తీసివేత నుండి వ్యవసాయంగా మారుస్తుంది.

కోత విత్తడానికి అనుపాతం — ఆశీర్వాదంలో, ఫలంలో, నిత్య లెక్కలో; ఎల్లప్పుడూ డబ్బులో కాకపోయినా. దేవుని నేలను మించి విత్తినవాడు లేడు.

మూడు నియమాలు: ఉద్దేశపూర్వకంగా (హృదయంలో నిశ్చయించుకున్న ప్రకారం), బాధ లేకుండా (సణుగుకొనక — అక్షరాలా "దుఃఖం నుండి కాదు"), ఒత్తిడి లేకుండా (బలవంతముగా కాక). దేవుడు కానుక పరిమాణానికి ముందు దాని ఆత్మను తనిఖీ చేస్తాడు.

ఉత్సాహముగా ఇచ్చువానిని దేవుడు ప్రేమించును — ఇచ్చేటప్పుడు ఉత్సాహం దేవుణ్ణి సంతోషపెడుతుంది, ఎందుకంటే అది ఆయనను పోలి ఉంటుంది — ఆయన సంతోషంగా, నిందించకుండా ఇస్తాడు (యాకోబు 1:5).

సార్వత్రికాలను లెక్కించండి: సమస్త కృప... ఎల్లప్పుడు... సర్వసమృద్ధి... ప్రతి విషయంలో... ప్రతి సత్కార్యం. దాత భద్రత తన నిల్వలు కాదు, దేవుని సామర్థ్యం. తెరిచిన చేతి వైపు కృప విస్తరిస్తుంది.

సరఫరా ఉద్దేశం గమనించండి: విలాసం కాదు, ప్రతి సత్కార్యం. రైతు తన ఉత్తమ ఫలాలిచ్చే పొలానికి నీళ్లు పెట్టినట్టు దేవుడు ఔదార్యవంతులను సమృద్ధిపరుస్తాడు — ఫలం ఆగకుండా (10వ వచనం).

కృప వలయం: దేవుడు దాతను సమృద్ధిపరుస్తాడు, దాత పరిశుద్ధులను సమృద్ధిపరుస్తాడు, పరిశుద్ధులు దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతి చెల్లిస్తారు. దాతృత్వం భౌతిక సంపదను ఆరాధనగా మారుస్తుంది.

ఇవ్వడమంతటి అంతిమ లక్ష్యం స్తుతి. అక్కర తీర్చే కానుక మనుషులను పోషిస్తుంది; కృతజ్ఞతాస్తుతిని లేపే కానుక దేవుని మహిమను పోషిస్తుంది — పౌలు రెండవదాన్ని మొదటిదానికంటే ఎక్కువగా విలువిస్తాడు (12వ వచనం).

ఇవ్వడంపై అధ్యాయం ఆ వరం వద్ద ముగుస్తుంది. చెప్పనశక్యమైన — భాషకు అందనిది. దాతృత్వానికి ప్రతి వాదనా చివరికి ఇక్కడే నిలుస్తుంది: దేవుడు తన కుమారుని ఇచ్చాడు — ఏ దాతా దానికి ప్రతిధ్వని కంటే ఎక్కువ కాలేడు.

డబ్బు చర్చను పౌలు ఆరాధనలో పేలకుండా ముగించలేడు. గృహనిర్వాహకత్వం సరిగా బోధించబడితే అది బడ్జెట్లలో కాదు, ఆరాధనలో ముగుస్తుంది.