நகர விளக்குகளை விட்டு, ராஜஸ்தானின் ஒரு கிராமத்திலோ இமயமலைக் கணவாய் ஒன்றிலோ ஓர் இரவைக் கழித்தால், வானம் திடீரென்று நிரம்பி வழிகிறது. யாரும் உங்களுக்கு விரிவுரை ஆற்றுவதில்லை; ஆனாலும் நட்சத்திரங்கள் ஏதோ சொல்லுவதுபோலத் தோன்றுகிறது. பின்பு விடியல் வருகிறது; ஒரு மணி நேரத்துக்குள் சூரியன் முழு வானத்தையும் ஆட்கொண்டுவிடுகிறது; அதன் வெப்பத்துக்கு மறைந்துகொள்ள இடமில்லை. சங்கீதம் 19 சரியாக அங்கே — வார்த்தைகள் இல்லாமல் பேசும் ஒரு வானத்தோடு — தொடங்குகிறது. ஆனால் கவிஞன் வியப்போடு நின்றுவிடுவதில்லை. அவன் சூரியனிடமிருந்து வேறொரு வெளிச்சத்துக்கு — தேவன் பேசிய போதனைக்கு — பின்பு தன் சொந்த இருதயத்துக்குத் திரும்புகிறான்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: முதலாம் பகுதி தேவனைப் படைப்பாளராகக் காட்டியது; மூன்றாம் பகுதி சீனாயில் இஸ்ரவேலுக்கு அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுத்தது. சங்கீதம் 19 இரண்டையும் ஒரே கவிதையில் இணைக்கிறது: வானங்களை மகிமையால் நிரப்பும் தேவனே தம்முடைய மக்களிடம் தெளிவாகப் பேசிய அதே தேவன். தாவீதின் வாழ்க்கையின் முடிவருகே வைக்கப்பட்டுள்ள அது, படைப்பையும் உடன்படிக்கையையும் அருகருகே வைத்திருக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: படைப்பில் தேவன் கொடுக்கும் வார்த்தையற்ற சாட்சியை வேதவாக்கியத்தில் உள்ள அவருடைய தெளிவான வார்த்தைக்கு அருகில் வைப்பது; இரண்டையும் கண்டு வியப்பதிலிருந்து நேர்மையான சுயபரிசோதனைக்கு ஆராதனையாளனை நடத்துவது.
- 19:1–4 — வானங்கள் தேவனுடைய மகிமையை அறிவிக்கின்றன; ஆகாயவிரிவு அவருடைய கைவேலையைக் காட்டுகிறது. நாளுக்கு நாள், இரவுக்கு இரவு அவை பேச்சைப் பொழிகின்றன — ஆனாலும் வார்த்தைகளும் இல்லை, கேட்கப்படும் சத்தமும் இல்லை; அவற்றின் செய்தி பூமியின் கடைசிவரை செல்லுகிறது.
- 19:4–6 — தேவன் சூரியனுக்கு ஒரு கூடாரம் போட்டிருக்கிறார்; அது தன் அறையிலிருந்து புறப்படும் மணவாளனைப்போல வெளிவந்து, ஒரு வீரனைப்போலத் தன் பாதையில் ஓடுகிறது. வானத்தின் ஒரு முனையிலிருந்து மறுமுனைவரை அது சுற்றிவருகிறது; அதன் வெப்பத்துக்கு மறைவானது ஒன்றுமில்லை.
- 19:7–11 — இப்போது சங்கீதம் கர்த்தருடைய போதனையைப் பற்றி, அதற்கு ஆறு பெயர்களைப் பயன்படுத்திப் பேசுகிறது: வேதம், சாட்சி, நியமங்கள், கற்பனை, பயம், நியாயங்கள். அது ஆத்துமாவை உயிர்ப்பிக்கிறது, பேதையை ஞானியாக்குகிறது, இருதயத்தை மகிழ்விக்கிறது, கண்களைத் தெளிவாக்குகிறது. அது பொன்னைவிட விரும்பத்தக்கது, தேனைவிட மதுரமானது.
- 19:12–14 — அப்படிப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்தை எதிர்கொண்டு, கவிஞன் கேட்கிறான்: தன் பிழைகளை உணருகிறவன் யார்? மறைவான குற்றங்களிலிருந்து சுத்திகரிக்கப்படவும், துணிகரமான பாவங்களுக்கு விலக்கிக் காக்கப்படவும் ஜெபிக்கிறான். தன் வார்த்தைகளும் உள்ளத்தின் சிந்தனைகளும் தன் கன்மலையும் மீட்பருமாகிய தேவனுக்குப் பிரியமாயிருக்கும்படி கேட்டு முடிக்கிறான்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 19:1 · அதனால் என்ன: சிலர் முதலில் இயற்கையில் தேவனைச் சந்திக்கிறார்கள், மற்றவர்கள் வேதவாக்கியத்தில்; இரண்டும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தவை என்று சங்கீதம் 19 வலியுறுத்துகிறது. வானம் வியப்பைத் தூண்டலாம்; ஆனால் உங்கள் மறைவான குற்றங்களை அது உங்களுக்குச் சொல்ல முடியாது. வார்த்தைகளையும் சிந்தனைகளையும் பற்றிய சங்கீதத்தின் கடைசி ஜெபத்தை, எண்ணற்ற பிரசங்கிகளும் சாதாரண விசுவாசிகளும் பேசுவதற்கு முன் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். வாய் திறக்கப்போகும் எவருக்கும் அது பொருத்தமான ஜெபம்.