சொப்பனம் காண்கிறவர்களைப்போல

வறண்ட ஒரு வருஷத்தில் விதைப்பது என்ற விசித்திரமான செயலை ஒவ்வொரு விவசாயியும் அறிவார். இன்று உங்கள் குடும்பத்துக்கு உணவாகியிருக்கக்கூடிய விதையை எடுத்து, இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியாத மழையை நம்பி, அதை மண்ணில் புதைக்கிறீர்கள். அது உணவை எறிந்துவிடுவதுபோல உணரப்படலாம். சில விவசாயிகள் அப்படிச் செய்யும்போது அழுகிறார்கள். சங்கீதம் 126 அந்தச் சித்திரத்தை எடுத்து ஒரு நினைவின் அருகில் வைக்கிறது. ஒருமுறை, சீயோனின் சிறைப்பட்டவர்களைத் தேவன் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்தபோது, அது ஒரு சொப்பனம்போல இருந்தது — வாய்கள் சிரிப்பால் நிறைந்தன, ஜாதிகளும் வியந்தன. இப்போது ஜனங்கள் மீண்டும் கண்ணீரோடு விதைக்கிறார்கள்; அரிக்கட்டுகளுக்காக ஜெபிக்கச் சங்கீதம் துணிகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சங்கீதம் 126, சங்கீதம் 120-ல் தொடங்கும் யாத்ரீகத் தொகுப்பாகிய ஆரோகண சங்கீதங்களில் ஒன்று. மூன்றாம் பகுதியின் மாபெரும் மீட்புகளில் ஒன்றாகிய திரும்புதலை அது நினைவுகூருகிறது; அதே மூச்சில், மீட்டெடுப்பு இன்னும் முழுமையடையவில்லை என்றும் ஒப்புக்கொள்கிறது. இழப்பு மகிழ்ச்சியாக மாறும் வேதாகமத்தின் போக்கை அது சுமந்துசெல்கிறது — விதை, மரணம், அறுவடை ஆகியவற்றின் மொழியில் சுவிசேஷங்கள் எதிரொலிக்கப்போகும் போக்கு அது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு பெரிய மீட்டெடுப்பைக் கண்ட ஒரு ஜனம் அதை மகிழ்ச்சியோடு நினைவுகூர அனுமதிப்பதற்கும், விதைக்கப்பட்ட கண்ணீர் அறுவடையாகத் திரும்பும் என்று நம்பி, அந்த நினைவை அடுத்த மீட்டெடுப்புக்கான துணிவான ஜெபமாக மாற்றுவதற்கும்.

• 126:1–3 — கர்த்தர் சீயோனின் சிறையிருப்பைத் திருப்பியபோது, அது சொப்பனம் காண்பதுபோல இருந்தது. சிரிப்பும் மகிழ்ச்சியின் பாடல்களும் அவர்கள் வாயை நிரப்பின; ஜாதிகள், 'கர்த்தர் இவர்களுக்குப் பெரிய காரியங்களைச் செய்தார்' என்றன — ஜனங்களும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்: ஆம், அவர் செய்தார், நாங்கள் மகிழ்ந்திருக்கிறோம்.
• 126:4 — பின்பு ஒரு ஜெபம்: கர்த்தாவே, நெகேவின் நீரோடைகளைப்போல எங்கள் சிறையிருப்பை மீண்டும் திருப்பும் — மழை வரும்போது திடீரெனப் பாய்ந்துவரும் தண்ணீரால் நிரம்பும் வறண்ட பாலைவனப் பள்ளங்கள் அவை.
• 126:5–6 — கண்ணீரோடு விதைக்கிறவர்கள் கெம்பீரத்தோடு அறுப்பார்கள். விதையைச் சுமந்துகொண்டு அழுதுகொண்டே போகிறவன், அரிக்கட்டுகளைச் சுமந்துகொண்டு பாடலோடு நிச்சயமாய்த் திரும்பி வருவான்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 126:5  ·  அதனால் என்ன: துக்கிக்கும் ஜனங்களிடம் அழுகையை நிறுத்தும்படி சங்கீதம் சொல்வதில்லை. அழுதுகொண்டே விதைத்துக்கொண்டிருக்கும்படி சொல்கிறது. இது யதார்த்தமான ஒருவித நம்பிக்கை: கடந்தகால இரக்கத்தின் நினைவு, நிகழ்காலத்துக்கான நேர்மையான ஜெபம், இன்றைய கடினமான, கண்ணீர் நிறைந்த உழைப்பு வீணாவதில்லை என்ற நம்பிக்கை.