உமது கிரியைகள் எத்தனை திரளானவை

ஏறக்குறைய எந்த இந்திய ஊரிலும் அதிகாலையில் நடந்து பாருங்கள்; கவனித்தால், ஒரு சிறிய சூழல் அமைப்பு இயங்குவதைக் காண்பீர்கள்: ஒரு சுவரின்மேல் வாக்குவாதம் செய்யும் காகங்கள், இரவுக் காவலுக்குப் பின் சோம்பல் முறிக்கும் ஒரு நாய், மழையாலும் வெயிலாலும் விளைந்த காய்கறிகளைப் பரப்பி வைக்கும் ஒரு வியாபாரி, நாள் தொடங்கும்போது வேலைக்குச் செல்லும் மக்களின் ஓட்டம். ஒருவர் இவை எல்லாவற்றையும் கவனித்து அவற்றைத் துதியாக மாற்றும்போது உண்டாவதுதான் சங்கீதம் 104. ஆராதனையாகப் பாடப்படும் ஓர் இயற்கை ஆவணப்படம் அது; தன் எண்ணங்கள் உண்டாக்கினவருக்குப் பிரியமாக இருக்க வேண்டும் என்று வெறுமனே விரும்பும் ஒருவரோடு அது முடிகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆதியாகமத்துக்கு வெளியே வேதாகமத்தின் மாபெரும் படைப்புக் கவிதை சங்கீதம் 104; அது ஏறக்குறைய ஆதியாகமம் 1இன் வரிசையைப் பின்பற்றுகிறது: ஒளியும் வானமும், தண்ணீர்களும் நிலமும், தாவரங்கள், உயிரினங்கள், கடல்வாழ் உயிர்கள். சிருஷ்டிகர் தொடக்கத்தில் மட்டுமல்ல, இப்போதும் எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறவர் என்று அது காட்டுகிறது; ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன் உணவுக்காக அவரை நோக்கிக் காத்திருக்கிறது. பெரிய கதையில் படைப்பு முதலாம் பகுதி; அந்தப் பகுதி இன்னும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்று இந்தச் சங்கீதம் வலியுறுத்துகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எல்லா உயிர்களையும் உண்டாக்கி அன்றாடம் தாங்குகிறவராகத் தேவனைக் கொண்டாடுவது; ஞானத்தோடும் தாராளத்தோடும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஓர் உலகத்தைக் காட்டுவது; அந்த உலகத்துக்குப் பொருந்தும் ஒரு வாழ்க்கைக்குள்ளும் மகிழ்ச்சிக்குள்ளும் பாடுகிறவரை அழைப்பது.

• 104:1–9 — தேவன் ஒளியை வஸ்திரமாகத் தரித்து, வானங்களை ஒரு கூடாரத்தைப்போல விரிக்கிறார்; மேகங்கள் அவருடைய இரதம், காற்றுகள் அவருடைய தூதர்கள். அவர் பூமியை அதன் அஸ்திபாரங்களின்மேல் நிறுவி, ஆழமான தண்ணீர்கள் மீண்டும் நிலத்தை மூடாதபடி, தாம் குறித்த எல்லைக்குப் பின்வாங்கும்படி கட்டளையிட்டார்.
• 104:10–18 — பள்ளத்தாக்குகளில் நீரூற்றுகள் ஓடி, காட்டுக் கழுதைகளுக்குக் குடிக்கக் கொடுக்கின்றன; கிளைகளில் பறவைகள் பாடுகின்றன. மழை மலைகளை நனைக்கிறது; மிருகஜீவன்களுக்குப் புல்லும் மனிதருக்குப் பயிரும் வளர்ந்து, அப்பத்தையும் திராட்சரசத்தையும் எண்ணெயையும் தருகின்றன. கேதுருக்கள் கூடுகட்டும் நாரைகளால் நிறைந்திருக்கின்றன; உயர்ந்த கன்மலைகள் வரையாடுகளுக்கும் குழிமுயல்களுக்கும் அடைக்கலம்.
• 104:19–23 — சந்திரன் காலங்களைக் குறிக்கிறது; சூரியன் தான் அஸ்தமிக்கும் நேரத்தை அறிந்திருக்கிறது. இரவில் காட்டு மிருகங்கள் நடமாடுகின்றன; பாலசிங்கங்கள் தேவனிடம் இரைக்காகக் கெர்ச்சிக்கின்றன; சூரியன் உதிக்கும்போது அவை தங்கள் குகைகளுக்குத் திரும்புகின்றன; மனிதன் மாலைவரை தன் வேலைக்குப் புறப்படுகிறான்.
• 104:24–30 — உமது கிரியைகள் எத்தனை திரளானவை; அனைத்தையும் ஞானமாய்ப் படைத்தீர். விசாலமான கடல் உயிரினங்களால் நிறைந்திருக்கிறது; கப்பல்கள் அங்குமிங்கும் ஓடுகின்றன; லிவியாதான் அங்கே விளையாடுகிறது. அவை எல்லாம் உணவுக்காகத் தேவனை நோக்கியிருக்கின்றன; அவர் தம் முகத்தை மறைக்கும்போது அவை கலங்குகின்றன; அவர் அவற்றின் சுவாசத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்போது அவை மாண்டுபோகின்றன; அவர் தம் ஆவியை அனுப்பும்போது அவை சிருஷ்டிக்கப்படுகின்றன, பூமி புதுப்பிக்கப்படுகிறது.
• 104:31–35 — கர்த்தருடைய மகிமை என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருப்பதாக, அவர் தம் கிரியைகளில் மகிழ்வாராக. பாடுகிறவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தேவனைத் துதிப்பதாகப் பொருத்தனை செய்து, தன் தியானம் அவருக்கு இன்பமாயிருக்கும் என்று நம்புகிறார். பின்பு ஒரு கூர்மையான குறிப்பு: பாவிகள் பூமியிலிருந்து நிர்மூலமாவார்களாக. சங்கீதம் 'கர்த்தரைத் துதியுங்கள்' என்பதோடு முடிகிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 104:24  ·  அதனால் என்ன: காலநிலைக் கவலையும் தூக்கியெறியும் நுகர்வும் நிறைந்த ஒரு காலத்தில், இயற்கை உலகத்தைப் பற்றி இந்தச் சங்கீதம் வேறொரு மனப்பான்மையைத் தருகிறது: வியப்பு, நன்றியுணர்வு, மனிதர்கள் மட்டுமல்ல ஒவ்வொரு உயிரினமும் தேவனால் போஷிக்கப்பட்டுக் காக்கப்படுகிறது என்ற அறிவு. கொள்ளையடிக்க அது எந்த அனுமதியும் தரவில்லை. குழப்பத்தின் பண்டைய அடையாளமாகிய லிவியாதான்கூட இங்கே விளையாடும் ஒரு படைப்பாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.