ஒருவன் அறியாமல் பாவம் செய்யும்போது

ஒரு ஓட்டுநர் வாகனம் நிறுத்துமிடத்திலிருந்து பின்னோக்கி எடுக்கும்போது, தான் பார்க்கவே இல்லாத ஒரு காரில் பள்ளம் உண்டாக்குகிறார். அவர் வேண்டுமென்று செய்யவில்லை, ஆனால் பள்ளம் உண்மையானது; உரிமையாளருக்கு அவர் இன்னும் ஏதோ கடன்பட்டிருக்கிறார். தற்செயலாகச் செய்த தீங்கும் தீங்குதான் என்று நம்மில் பெரும்பாலானோர் புரிந்துகொள்கிறோம். லேவியராகமம் 4 அந்த உள்ளுணர்வைத் தேவனுக்கு முன்பான வாழ்க்கைக்குப் பொருத்துகிறது. அது 'அறியாமல்' — தவறுதலாகவோ அறியாமையிலோ — செய்யப்பட்ட பாவங்களைப் பற்றியது; அவை இன்னும் ஒரு பொருட்டு என்று வலியுறுத்துகிறது. ஏதோ ஒன்று கறைப்பட்டிருக்கிறது; பொறுப்பானவர் பிரதான ஆசாரியனாக இருந்தாலும், பாளயத்தின் பின்பகுதியிலிருந்து வரும் ஒரு விவசாயியாக இருந்தாலும், அது சுத்தம் செய்யப்பட வேண்டும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி சீனாயில் தொடர்கிறது. லேவியராகமத்தின் முதல் மூன்று காணிக்கைகள் மனமுவந்து கொடுக்கப்படுபவை; இப்போது புஸ்தகம் கட்டாயமானவற்றுக்குத் திரும்புகிறது. வழக்கமாகப் 'பாவநிவாரணபலி' என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் ஹட்டாத், தவறு உறவுக்கும், மக்கள் நடுவிலுள்ள தேவனுடைய வாசஸ்தலத்துக்கும் செய்யும் சேதத்தைக் கையாளுகிறது. இங்கே தெளிக்கப்பட்டுப் பூசப்படும் இரத்தம், கிறிஸ்துவின் மரணத்தைப் பற்றிப் புதிய ஏற்பாடு — குறிப்பாக எபிரெயர் நிருபம் — பின்னர் பயன்படுத்தும் மொழியை ஆயத்தப்படுத்துகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எண்ணாமல் செய்த தவறுக்குப் பின் திரும்பி வர ஒரு வழியை வழங்குவது — ஒவ்வொருவரின் பொறுப்புக்கேற்ப அளவிடப்பட்டது: பங்கு எவ்வளவு பெரியதோ, காணிக்கை அவ்வளவு விலையுயர்ந்தது, இரத்தம் பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் அவ்வளவு ஆழமாகச் செல்ல வேண்டும்.

• 4:1–12 — அபிஷேகம் பெற்ற ஆசாரியன் பாவம் செய்து மக்கள்மேல் குற்றத்தைக் கொண்டுவந்தால், அவன் ஒரு காளையைச் செலுத்துகிறான். அதன் இரத்தம் திரைச்சீலைக்கு முன் ஏழுமுறை தெளிக்கப்பட்டு, கூடாரத்துக்குள் இருக்கும் தூபபீடத்தின் கொம்புகளில் பூசப்படுகிறது; கொழுப்பு தகனிக்கப்படுகிறது; உடலின் மீதி பாளயத்துக்கு வெளியே கொண்டுபோகப்பட்டுச் சுட்டெரிக்கப்படுகிறது.
• 4:13–21 — முழுச் சபையும் அறியாமல் வழிதவறினால், மூப்பர்கள் ஒரு காளையின்மேல் கைகளை வைக்கிறார்கள்; சபையின் சார்பில் அதே சடங்கு நடத்தப்படுகிறது. பல்லவி தொடங்குகிறது: ஆசாரியன் பாவநிவிர்த்தி செய்கிறான், அவர்கள் மன்னிக்கப்படுவார்கள்.
• 4:22–26 — பாவம் செய்யும் ஒரு தலைவன் ஒரு வெள்ளாட்டுக்கடாவைக் கொண்டுவருகிறான். இந்த முறை இரத்தம் கூடாரத்துக்குள் அல்ல, பிராகாரத்திலுள்ள பலிபீடத்தின் கொம்புகளில் பூசப்படுகிறது — ஒரு தலைவனின் தவறின் கறை பிரதான ஆசாரியனுடையதைவிடக் குறைந்த ஆழத்துக்கே எட்டுகிறது.
• 4:27–35 — ஒரு சாதாரண நபர் ஒரு பெண் வெள்ளாட்டையோ ஆட்டுக்குட்டியையோ கொண்டுவந்து அதன்மேல் கையை வைக்கிறான்; ஆசாரியன் அதன் இரத்தத்தைப் பூசி அதன் கொழுப்பைத் தகனிக்கிறான். ஒவ்வொரு வழக்கையும் அதே வாக்குறுதி முடிக்கிறது: பாவநிவிர்த்தி செய்யப்படுகிறது, அந்த நபர் மன்னிக்கப்படுகிறான்.

முக்கிய வசனம்: லேவியராகமம் 4:35  ·  அதனால் என்ன: 'நான் வேண்டுமென்று செய்யவில்லை' என்று சொல்லித் தீங்கை யாரும் அலட்சியம் செய்ய அதிகாரம் விடுவதில்லை. ஆனால் அந்தத் தீவிரத்தை வியக்கத்தக்க தாராளமான ஏற்பாட்டுடன் இணைக்கிறது: சமூகத்தின் உச்சியிலிருந்து அடிமட்டம் வரை ஒவ்வொருவருக்கும் திரும்பி வரத் தெளிவான ஒரு வழி. தலைவர்களை உயர்ந்த தரத்துக்கும் அது அமைதியாக உட்படுத்துகிறது — அவர்களுடைய தவறுகள் அதிக விலையுள்ளவை, ஏனெனில் அவை அதிகமான மக்களைப் பாதிக்கின்றன.