வெள்ளிப் பாத்திரம்

ஒருவர் உண்மையில் எப்படிப்பட்டவர் என்று அறிய ஒரு பழைய வழி உண்டு: தன் மிக மோசமான தவறைத் திரும்பச் செய்ய அவருக்கு ஒரு எளிய வாய்ப்பைக் கொடுத்து, அவர் என்ன செய்கிறார் என்று கவனிப்பது. யோசேப்பு சரியாக அதை ஏற்பாடு செய்கிறான். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் அவன் சகோதரர்கள் ஒரு தகப்பனின் செல்லப்பிள்ளையை அடிமைத்தனத்துக்கு இழுத்துச் செல்லவிட்டு, சட்டைப்பையில் பணத்துடன் வீட்டுக்கு நடந்தார்கள். இப்போது பென்யமீனை விட்டுவிட்டு விடுதலையாக வீடு திரும்ப அவன் அவர்களுக்கு ஒரு காரணத்தைக் கொடுக்கிறான். கதவு அகலத் திறந்திருக்கிறது. அந்தக் கதவருகே அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதே இந்த அதிகாரத்தின் கதை — ஆதியாகமத்தின் மிக நீண்ட, மிக உருக்கமான பேச்சுகளில் ஒன்றும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஜாதிகளுக்கு ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுசெல்லத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட குடும்பம் ஆதியாகமம் 37 முதல் பாரபட்சத்தாலும் புதைக்கப்பட்ட ஒரு குற்றத்தாலும் விஷமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. சகோதரர்கள் யோசேப்பை விற்ற மனிதர்களாகவே இருக்கும்வரை வாக்குறுதி முன்னேற முடியாது. இந்த அதிகாரமே ஒப்புரவின் கீல்: யோசேப்பு தன்னை வெளிப்படுத்துவதற்கு முன், அவர்கள் மீண்டும் ஒரு சகோதரனைக் கைவிடுவார்களா என்று சகோதரர்கள் காட்ட வேண்டும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தங்கள் பழைய பாவத்தைப் பிரதிபலிக்கும் அழுத்தத்தின் கீழ் சகோதரர்களைச் சோதிப்பது; பென்யமீனின் இடத்தில் தன்னையே ஒப்புக்கொடுக்க யூதா முன்வருவதன் மூலம் மனந்திரும்புதல் உண்மையாகிவிட்டது என்று நிரூபிப்பது.

• 44:1–13 — யோசேப்பு தன் வெள்ளிப் பாத்திரத்தைப் பென்யமீனின் சாக்கில் ஒளித்துவைக்கச் செய்கிறான். அவன் காரியக்காரன் சகோதரர்களைப் பின்தொடர்ந்து பிடித்து, அவர்களைக் குற்றம் சாட்டுகிறான்; தன்னம்பிக்கையுடன், அது யாரிடம் இருக்கிறதோ அவன் சாகட்டும் என்று அவர்கள் ஆணையிடுகிறார்கள். இளையவனின் சாக்கில் பாத்திரம் கண்டெடுக்கப்படுகிறது; அவர்கள் தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, எல்லோரும் சேர்ந்து திரும்பிப் போகிறார்கள்.
• 44:14–17 — தேவன் தங்கள் அக்கிரமத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார் என்று யூதா ஒப்புக்கொள்கிறான் — பெரும்பாலும் பாத்திரத்தை அல்ல, பழைய குற்றத்தையே குறிக்கிறான் — தங்கள் எல்லோரையும் அடிமைகளாக ஒப்புக்கொடுக்கிறான். யோசேப்பு மறுக்கிறான்: பாத்திரம் யாரிடம் இருந்ததோ அவன் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்; மற்றவர்கள் சமாதானத்தோடே வீட்டுக்குப் போகலாம்.
• 44:18–34 — யூதாவின் பேச்சு. அவன் முழுக் கதையையும் திரும்பச் சொல்கிறான், 'பீறுண்டுபோன' மகனுக்காகத் தங்கள் தகப்பன் பட்ட துக்கத்தை வெளிப்படுத்திவிடுகிறான், பென்யமீன் திரும்பாவிட்டால் அந்த முதியவர் இறந்துவிடுவார் என்கிறான். பின்பு அந்தப் பையனின் இடத்தில் தான் அடிமையாக இருக்க அனுமதிக்கும்படி கேட்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: ஆதியாகமம் 44:33  ·  அதனால் என்ன: யூதா தன் குற்றமின்மைக்காக வாதாடவில்லை; தன் சொந்தச் சுதந்திரத்தை ஒப்புக்கொடுக்கிறான். கதையின் சொந்தத் தர்க்கத்தில், சீர்படுத்துதல் இப்படித்தான் இருக்கிறது — வருந்துவது மட்டுமல்ல, வேறொருவர்மேல் விழும் விலையைத் தானே ஏற்றுக்கொள்வது. பல நூற்றாண்டுகளாக வாசகர்கள் இதில் வேதாகமம் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பும் ஒரு முறையைக் கேட்டிருக்கிறார்கள்: இன்னொருவரின் இடத்தில் நிற்கும் ஒருவர்.