மகிமை வீடு திரும்புகிறது

நீண்ட பிரிவைக் கடந்துவந்த ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் மிக முக்கியமான தருணம் எது என்று தெரியும். அது கடிதங்களோ பேச்சுவார்த்தைகளோ அல்ல; யாரோ ஒருவர் கடைசியாக வாசல் வழியாகத் திரும்ப நுழையும் அந்த மாலை நேரம் — வீடு திடீரென்று மீண்டும் நிறைகிறது. ஏறக்குறைய இருபது வருஷங்களாக எசேக்கியேல் ஒரு பயங்கரமான நினைவைச் சுமந்துவந்திருக்கிறார். 10–11 அதிகாரங்களில், தேவமகிமை ஆலயத்திலிருந்து எழும்பி, கிழக்கு வாசலில் தாமதித்து, நகரத்துக்குக் கிழக்கேயுள்ள மலைக்கு மேலாகப் புறப்பட்டுப்போவதை அவர் கண்டார் — சீக்கிரத்திலேயே எருசலேம் விழுந்தது. புதிய ஆலயம் இப்போது வாசல் வாசலாக, அறை அறையாக அளக்கப்பட்டுவிட்டது; ஆனாலும் அது இன்னும் வெறுமையாக இருக்கிறது. 43-ஆம் அதிகாரத்தில் எசேக்கியேல் மீண்டும் கிழக்கு வாசலில் நிற்கிறார்; மகிமை, போன வழியாகவே திரும்பி வருகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி; எசேக்கியேலின் ஆலயத் தரிசனத்தின் (40–48), முழுப் புத்தகத்தின் உணர்ச்சிபூர்வமான உச்சக்கட்டம். கேபார் நதியருகே தோன்றிய (அதிகாரம் 1), தீட்டுப்பட்ட பரிசுத்த ஸ்தலத்தைக் கைவிட்ட (10–11) மகிமை, இப்போது சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஒரு ஜனத்தின் நடுவில் வாசம்பண்ணத் திரும்பி வருகிறது. மகிமையால் நிரம்பிய ஆசரிப்புக்கூடாரம் (யாத்திராகமம் 40), சாலொமோனின் பிரதிஷ்டை (1 இராஜாக்கள் 8), 'நமக்குள்ளே வாசம்பண்ணின' வார்த்தை (யோவான் 1:14), புதிய சிருஷ்டி (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:3) ஆகியவற்றோடு சேர்த்து, 'தேவன் நம்மோடு வாசம்பண்ணுகிறார்' என்ற வேதாகமத்தின் பெரும் தருணங்களில் இதுவும் ஒன்று.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவமகிமையை அவருடைய வீட்டுக்குத் திரும்பக் கொண்டுவருவதன் மூலம் புத்தகத்தின் கதையை முழு வட்டமாக நிறைவுசெய்வது; அவருடைய பிரசன்னத்தின் நிபந்தனைகளைச் சொல்வது — பரிசுத்தம், இனி தீட்டுப்படுத்தும் ராஜாக்கள் இல்லை; ஆராதனை மீண்டும் தொடங்கும்படி பலிபீடத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்வது.

• 43:1–5 — கிழக்கு வாசலில், இஸ்ரவேலின் தேவனுடைய மகிமை கிழக்கிலிருந்து வருவதை எசேக்கியேல் காண்கிறார்; அதன் சத்தம் திரளான தண்ணீர்களின் இரைச்சலைப்போல இருக்கிறது; பூமி அதனால் பிரகாசிக்கிறது. அவர் முகங்குப்புற விழுகிறார்; ஆவியானவர் அவரை உட்பிராகாரத்துக்குத் தூக்கிக்கொண்டுபோகிறார்; மகிமை ஆலயத்தை நிரப்புகிறது.
• 43:6–12 — ஆலயத்திலிருந்து ஒரு சத்தம்: இது என் சிங்காசனத்தின் இடம்; இங்கே நான் இஸ்ரவேலின் நடுவில் என்றென்றைக்கும் வாசம்பண்ணுவேன். ராஜாக்களின் நினைவுச்சின்னங்களும் விக்கிரக வழிபாடும் இனி அதைத் தீட்டுப்படுத்துவதில்லை; அவர்களுடைய அரண்மனைச் சுவர் தேவனுடையதைத் தொடுவதில்லை. ஜனங்கள் வெட்கப்பட்டு அதன் பிரமாணங்களைக் கைக்கொள்ளும்படி எசேக்கியேல் அவர்களுக்குத் திட்டத்தைக் காட்ட வேண்டும் — மலையுச்சி முழுவதும் மகா பரிசுத்தமானது.
• 43:13–17 — பலிபீடம் அளக்கப்படுகிறது: படிப்படியாக அடுக்குகளாக உயர்ந்து, நான்கு கொம்புகளுள்ள ஓர் அக்கினிமேடையை அடையும் ஓர் அமைப்பு; அதன் படிகள் கிழக்கை நோக்கியிருக்கின்றன.
• 43:18–27 — அதைத் தொடர்ந்து ஏழு நாள் பிரதிஷ்டை; பலிபீடத்தைச் சுத்திகரிக்கச் சாதோக்கின் வம்சத்து ஆசாரியர்கள் பலிகளைச் செலுத்துகிறார்கள். எட்டாம் நாள்முதல் வழக்கமான பலிகள் தொடங்கும்; தம்முடைய ஜனத்தை அங்கீகரிப்பேன் என்று தேவன் சொல்கிறார்.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 43:4–5  ·  அதனால் என்ன: எசேக்கியேலின் நம்பிக்கையின் இருதயம் கட்டடம் அல்ல; அதில் வாசம்பண்ண வருகிறவரே. இந்த அதிகாரம் பிரசன்னத்தையும் பரிசுத்தத்தையும் இணைக்கிறது: தேவன் திரும்பி வருகிறார், ஆனால் முன்புபோலவே தொடர்ந்து வாழும் ஒரு ஜனத்திடம் அல்ல. தேவனிடமிருந்து தூரமாக உணர்ந்த எவருக்கும், பயணத்தின் திசை முக்கியமானது — கிழக்கு வாசல் வழியாகப் போன மகிமை, அதே வழியாக வீடு திரும்புகிறது.