நம்பிக்கையுடன் துக்கம்

ஒரு அடக்க ஆராதனையில், மக்கள் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் வார்த்தைகள் அரிதாகவே சாமர்த்தியமானவை. குடும்பத்துடன் அமர்ந்திருந்தவர் யார், நிம்மதியாக மூச்சுவிட உதவிய எளிய வார்த்தையைச் சொன்னவர் யார் என்பதையே அவர்கள் நினைவில் வைக்கிறார்கள். தெசலோனிக்கேயில், சபை தொடங்கி சில மாதங்களுக்குள், சில விசுவாசிகள் மரித்துப்போயிருந்தார்கள்; எஞ்சியிருந்தவர்கள் கலங்கிப்போனார்கள். இயேசு திரும்பி வருவார் என்று அவர்களுக்குப் போதிக்கப்பட்டிருந்தது; மரித்தவர்கள் அதை இழந்துவிடுவார்களா? பவுல் அவர்களுக்கு ஒரு கால அட்டவணையை எழுதவில்லை. அவர் ஒரு ஆறுதல் கடிதம் எழுதி, தம் வார்த்தைகளைக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் தேற்றும்படி சொல்லி அதை முடித்தார். அதே வசனங்கள் பின்னாளில் வேதாகமத்தின் மிக அதிகமாக விவாதிக்கப்படும் பகுதிகளில் ஒன்றாக மாறும் — ஆனால் அவை ஒரு கல்லறையருகே சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளாகவே தொடங்கின.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலுக்கும் அவருடைய திரும்பி வருதலுக்கும் இடையே வாழ்வது என்றால் என்ன என்று கற்றுக்கொள்ளும் இளம் சபை. இந்த நிருபத்தின் ஒவ்வொரு அதிகாரத்திலும் ஓடும் கிறிஸ்துவின் வருகையைப் பற்றிய நம்பிக்கை, இங்கே மிகவும் மனிதத்தன்மையான ஒரு நெருக்கடியைச் சந்திக்கிறது: முடிவுக்கு முன்பே வரும் மரணம். பவுல் உயிர்த்தெழுதலிலிருந்தே பதில் சொல்கிறார் — இயேசு மரித்து உயிர்த்தெழுந்ததால், அவருக்கு உரியவர்கள் அவருடைய எதிர்காலத்தில் பங்கடைகிறார்கள். மரித்தவர்களுக்கான கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை பற்றி வேதாகமத்திலுள்ள மிகப் பழைய எழுத்துப்பதிவு இதுவே.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு இளம் சபையின் அன்றாட வாழ்க்கையை வடிவமைப்பது — பாலியல் பரிசுத்தம், ஒருவருக்கொருவர் அன்பு, நேர்மையான உழைப்பு — மரித்தவர்களுக்காகத் துக்கிக்கும் விசுவாசிகளை, கிறிஸ்துவின் வருகையில் அவர்களும் அடங்குவார்கள் என்ற வாக்குறுதியால் தேற்றுவது.

• 4:1–8 — தேவனுக்குப் பிரியமாக வாழ்வது பற்றி, குறிப்பாகப் பாலியல் நடத்தை பற்றி, தாம் போதித்ததைப் பவுல் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார். காம இச்சையால் அல்ல, கனத்துடன் அவர்கள் தங்கள் சரீரத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; இந்த விஷயத்தில் ஒரு சகோதரனுக்கோ சகோதரிக்கோ அநியாயம் செய்யக்கூடாது, ஏனெனில் தேவன் அவர்களைப் பரிசுத்தத்திற்கு அழைக்கிறார்.
• 4:9–12 — அவர்கள் ஏற்கெனவே ஒருவரையொருவர் நேசிக்கிறார்கள்; ஆனால் அதில் இன்னும் அதிகமாகப் பெருக வேண்டும். வெளியாட்கள் அவர்களை மதிக்கும்படியும், யாரும் பிறரைச் சார்ந்திருக்காதபடியும், அமைதியாக வாழவும், தங்கள் சொந்தக் காரியங்களைக் கவனிக்கவும், தங்கள் கைகளால் வேலை செய்யவும் அவர் அறிவுறுத்துகிறார்.
• 4:13–15 — நம்பிக்கையற்றவர்களைப் போல அவர்கள் துக்கிப்பதைப் பவுல் விரும்பவில்லை. இயேசு மரித்து உயிர்த்தெழுந்ததால், மரித்தவர்களைத் தேவன் அவரோடேகூடக் கொண்டுவருவார்; உயிரோடிருப்பவர்கள் அவர்களுக்கு முந்திக்கொள்ள மாட்டார்கள்.
• 4:16–18 — கர்த்தர் ஆரவாரத்தோடும் எக்காளத்தோடும் இறங்கி வருவார்; கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்தவர்கள் முதலில் எழுந்திருப்பார்கள்; பின்பு உயிரோடிருப்பவர்கள் அவர்களோடேகூடக் கர்த்தரைச் சந்திக்க எடுத்துக்கொள்ளப்படுவார்கள்; இவ்விதமாக எப்பொழுதும் அவரோடிருப்பார்கள். இந்த வார்த்தைகளால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தேற்ற வேண்டும்.

முக்கிய வசனம்: 1 தெசலோனிக்கேயர் 4:14  ·  அதனால் என்ன: கிறிஸ்தவர்கள் துக்கிக்கக்கூடாது என்று பவுல் சொல்லவில்லை; அவர்கள் வேறுவிதமாக, நம்பிக்கையுடன் துக்கிக்கிறார்கள் என்கிறார். யாரையாவது இழந்த எவருக்கும் இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. இந்தப் பகுதி பெரும்பாலும் கடைசிக் கால அட்டவணைகளுக்காகவும் முன்னறிவிக்கப்பட்ட தேதிகளுக்காகவும் தோண்டப்பட்டிருக்கிறது; ஆனால் அதன் சொந்த அறிவுரை அடக்கமானதும் மேய்ப்பத்தன்மையானதுமாகும்: ஒருவரையொருவர் தேற்றுங்கள். நிகழ்வுகளின் வரிசை பற்றி யார் எந்த முடிவுக்கு வந்தாலும், பவுல் வலியுறுத்தும் கருத்து இதுவே: மரணம் விசுவாசிகளைக் கிறிஸ்துவிடமிருந்தோ ஒருவரிடமிருந்து ஒருவரையோ பிரிப்பதில்லை.