ಒಂದು ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ, ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಯುವ ಸೈನಿಕನು ಗಡಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಲು ತನ್ನ ರೈಲನ್ನು ಹತ್ತಲಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡಲು ಅವನ ಕುಟುಂಬ ಬಂದಿದೆ. ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಒತ್ತಿಡುತ್ತಾಳೆ, ಅವನ ಅಜ್ಜ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟ ತಮ್ಮ ಅವನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾರೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾರರು; ತಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ. ಕೀರ್ತನೆ 20 ಇಡೀ ಜನಾಂಗದ ಅಂಥ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ. ಅರಸನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಜನರು ಅವನಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಕೂಡಿಬರುತ್ತಾರೆ.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸಲು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ಒಬ್ಬ ಅರಸನನ್ನು ಕೇಳಿತು, ಮತ್ತು ದೇವರು ದಾವೀದನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವಾಗ್ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಅಪಾಯದ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೀರ್ತನೆ 20 ತೋರಿಸುತ್ತದೆ: ಅರಸನು ಅಂತಿಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲ, ಯೆಹೋವನೇ. ಕಥೆ ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಸೈನ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಮೈತ್ರಿಗಳಲ್ಲೂ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟ ನಂತರದ ಅರಸರು ಬೀಳಲಿದ್ದರು.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಯುದ್ಧದ ಮೊದಲು ಅಭಿಷಿಕ್ತ ಅರಸನಿಗಾಗಿ ವಿಜ್ಞಾಪನೆ ಮಾಡಲು, ಮತ್ತು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಭದ್ರತೆ ಸೈನ್ಯಬಲದ ಮೇಲಲ್ಲ, ಯೆಹೋವನ ನಾಮದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲು.
- 20:1–5 — ಜನರು ಅರಸನಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ: ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಯೆಹೋವನು ನಿನಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿ, ಯಾಕೋಬನ ದೇವರ ನಾಮವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ. ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನದಿಂದ ಸಹಾಯ ಬರಲಿ, ದೇವರು ನಿನ್ನ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ. ಆಗ ನಾವು ಆನಂದದಿಂದ ಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿ ದೇವರ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಧ್ವಜಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವೆವು.
- 20:6 — ಒಂದೇ ಧ್ವನಿ ನಡುವೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ: 'ಯೆಹೋವನು ತನ್ನ ಅಭಿಷಿಕ್ತನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಈಗ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.' ಬಹುಶಃ ಯಜ್ಞದ ನಂತರ ಒಬ್ಬ ಯಾಜಕನೋ ಪ್ರವಾದಿಯೋ ಮಾತನಾಡಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ.
- 20:7–8 — ಸಭೆ ತನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸಪ್ರಮಾಣದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ರಥಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಕುದುರೆಗಳಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಯೆಹೋವನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅವರು ಕುಸಿದು ಬೀಳುವರು; ನಾವು ಎದ್ದು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವೆವು.
- 20:9 — ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಕ್ಷೇಪಿಸುವ ಒಂದು ಕೊನೆಯ ಕೂಗಿನೊಂದಿಗೆ ಕೀರ್ತನೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ: ಯೆಹೋವನೇ, ಅರಸನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು! ನಾವು ಮೊರೆಯಿಡುವ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಉತ್ತರಕೊಡು.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಕೀರ್ತನೆಗಳು 20:7 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ರಥಗಳಿವೆ: ಹಣ, ಸಂಪರ್ಕಗಳು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿರುವ ಸರಿಯಾದ ಜನರು. ಕೀರ್ತನೆ 20 ಅರಸನಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವಂತೆಯಾಗಲಿ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವಂತೆಯಾಗಲಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ಅಡಿಪಾಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಅದು ಸರಳವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ತನ್ನ ನಾಯಕರಿಗಾಗಿ ಹೆಸರು ಹಿಡಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದನ್ನೂ ಅದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ — ಆ ನಾಯಕರ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿರಲಿ, ಅನೇಕ ಸಭೆಗಳು ಪಾಲಿಸುವ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ.