ప్రవచనపు మూడు ఫలాలు: క్షేమాభివృద్ధి (కట్టడం), హెచ్చరిక (ప్రోత్సాహం), ఆదరణ (ఓదార్పు) — ఆత్మ వరాల కొలమానం ప్రదర్శన కాదు, నిర్మాణం. ఇతరులను కట్టని వరం దాని ఉద్దేశం తప్పింది.

కొరింథు భాషల వరాన్ని ఎక్కువ విలువించింది — అది అద్భుతంగా కనబడుతుంది; పౌలు ప్రవచనాన్ని పైన ఉంచాడు — అది ఇతరులను కడుతుంది. వరపు గొప్పతనం దాని ప్రభావంలో, దాని ఆకర్షణలో కాదు.

ఆత్మతో ప్రార్థిస్తాను, బుద్ధితోనూ ప్రార్థిస్తాను — ఆత్మ అనుభవమూ బుద్ధి అవగాహనా పోటీపడవు, కలిసి నడవాలి. భావోద్రేకం ఉండి అర్థం లేని ఆరాధన అసంపూర్ణం; అర్థం ఉండి ఆత్మ లేని ఆరాధనా అంతే.

ఆరోగ్యకర ఆధ్యాత్మికత రెండు రెక్కలతో ఎగురుతుంది: హృదయపు ఉద్రేకం, మనస్సు నిమగ్నత. ఒక్క రెక్కతో ఎగరడం వలయాకారంలో తిరగడమే.

దేవుడు అస్తవ్యస్తతకు కర్త కాదు, సమాధానానికే — ఆరాధన క్రమానికి వేదాంత పునాది: దేవుని స్వభావమే క్రమబద్ధం; గందరగోళమైన ఆరాధన ఆయన స్వభావాన్ని తప్పుగా చిత్రిస్తుంది. క్రమం ఆత్మను నొక్కడం కాదు, ఆయన స్వభావాన్ని ప్రతిబింబించడం.

ఇది అన్ని సంఘాలకూ వర్తించే సూత్రం (పరిశుద్ధుల సంఘాలన్నిటిలో) — కొరింథుకు మాత్రమే కాదు. ఆత్మ స్వేచ్ఛ క్రమరాహిత్యానికి సాకు కాదు; నిజమైన ఆత్మ నడిపింపు ఎప్పుడూ సమాధానంలోకి నడిపిస్తుంది.

సమస్తం మర్యాదగా, క్రమంగా — అధ్యాయపు ముగింపు సూత్రం: స్వేచ్ఛకూ క్రమానికీ మధ్య సమతుల్యం. వరాలను అణచవద్దు (39వ వచనం — ప్రవచనాన్ని ఆశించండి, భాషలను ఆపవద్దు), కానీ అన్నీ క్షేమాభివృద్ధి, క్రమం అనే రెండు హద్దుల్లో జరగాలి.

ఈ సూత్రం రెండు తీవ్రతలను సరిదిద్దుతుంది: క్రమం పేరిట ఆత్మను చల్లార్చడం, స్వేచ్ఛ పేరిట గందరగోళం సృష్టించడం — రెండూ తప్పే. మర్యాద, క్రమం ప్రేమ ఆచరణలో రూపమే.