சகோதரர்கள் ஒருமனப்பட்டு வாசமாயிருக்கும்போது

பல கூட்டுக் குடும்பங்களில், ஒவ்வொரு வருடமும் எல்லாரும் உண்மையாகவே வந்துசேரும் ஒரு பண்டிகை உண்டு. நிலத்துக்காகச் சண்டையிட்ட சகோதரர்கள் ஒரே பாயில் உட்காருகிறார்கள். ஒரு திருமணத்துக்குப் பின் பேசிக்கொள்ளாத உறவினர்கள் ஒரே தட்டு இனிப்பைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். சண்டைகள் ஒருபோதும் நடக்கவில்லை என்று யாரும் பாசாங்கு செய்வதில்லை; ஆனால் ஒரு மாலைப்பொழுதுக்கு, வீடு அது இருக்க வேண்டிய விதமாக உணரப்படுகிறது. சங்கீதம் 133 அந்த உணர்வைப் பற்றிப் பாடுகிறது. அது மூன்று வசனங்கள் மட்டுமே; உறவினர்களுக்கிடையேயான ஒருமைப்பாட்டை அது ஒரு கடமையாக அல்ல, அழகான, பரிசுத்தமானதுங்கூடிய ஒன்றாகக் கருதுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் இஸ்ரவேலின் கோத்திரங்கள் அடிக்கடி ஒருவருக்கொருவர் முரண்படுகிறார்கள்: வடக்குக் கோத்திரங்களுக்கு எதிராக யூதா, தாவீதின் வீட்டுக்கு எதிராகச் சவுலின் வீடு, தாவீதின் சொந்தக் குமாரர்களே ஒருவருக்கொருவர் எதிராக. தாவீதின் தொகுப்போடு வைக்கப்பட்ட ஓர் ஆரோகண சங்கீதமாகிய சங்கீதம் 133, யாத்திரைப் பண்டிகைகள் சாத்தியமாக்கியதைச் சித்தரிக்கிறது: தேவன் ஆசீர்வாதத்தைக் கட்டளையிடும் சீயோனில், சிதறியிருந்த கோத்திரங்கள் ஒரே குடும்பமாகக் கூடிவருகிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய ஜனங்களுக்கிடையேயான ஒருமைப்பாட்டை, அபிஷேகத் தைலம்போலவும் மலைப் பனிபோலவும் மேலிருந்து வரும் ஒரு வரமாகக் கொண்டாடுவது; அந்த ஒருமைப்பாட்டைச் சீயோனில் தேவன் அருளும் ஆசீர்வாதத்தோடு இணைப்பது.

• 133:1 — சகோதரர்கள் ஒருமனப்பட்டு வாசமாயிருப்பது எவ்வளவு நன்மையும் எவ்வளவு இன்பமுமானது. 'சகோதரர்' என்ற சொல் பரந்த பொருளில் உறவினர்களை, இஸ்ரவேலின் முழுக் குடும்பத்தையும் குறிக்கலாம்.
• 133:2 — அது தலையின்மேல் ஊற்றப்பட்டு, ஆரோனுடைய தாடியில் வடிந்து, அவனுடைய அங்கிகளின் கழுத்துப்பட்டையின்மேல் இறங்கும் நல்ல தைலத்தைப் போன்றது. தாராளமாகப் பொங்கிவழியும் இந்தச் சித்திரம், இஸ்ரவேலின் முதல் பிரதான ஆசாரியனின் அபிஷேகத்தை நினைவூட்டுகிறது.
• 133:3 — அது உயர்ந்த வடக்கு மலையாகிய எர்மோனின் பனி சீயோன் மலைகளின்மேல் இறங்குவதைப் போன்றது. அங்கே கர்த்தர் ஆசீர்வாதத்தைக் கட்டளையிட்டார்: என்றென்றைக்குமுள்ள ஜீவன்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 133:1  ·  அதனால் என்ன: இந்தியாவில் குடும்பங்களும், சபைகளும், சமூகங்களும் சொத்து, சாதி, மொழி, அல்லது பழைய அவமதிப்புகள் காரணமாக அடிக்கடி பிளவுபடுகின்றன. அதைச் சரிசெய்வதற்கான ஒரு உத்தியைச் சங்கீதம் 133 கொடுப்பதில்லை. அது இன்னும் எளிமையான ஒன்றைச் செய்கிறது: ஒருமைப்பாட்டை இன்பமானதாகவும் பரிசுத்தமானதாகவும், ஏங்கத்தக்கதாகவும் விவரிக்கிறது. அப்படிப்பட்ட இசைவு, பனியைப்போல, உற்பத்தி செய்யப்படுவதல்ல, ஒரு வரமாகப் பெற்றுக்கொள்ளப்படுவது என்று அதன் சித்திரங்கள் சுட்டுகின்றன.