ஆசாரியன் தோலைப் பரிசோதிக்கிறான்

ஒரு பரிசோதனை முடிவுக்காகக் காத்திருந்த எவருக்கும், 'ஒரு வாரம் கழித்து வாருங்கள், மீண்டும் பார்க்கலாம்' என்பதன் தனித்துவமான வேதனை தெரியும். லேவியராகமம் 13 அந்த வாக்கியத்தால் நிறைந்திருக்கிறது. அது ஒரு மருத்துவமனைக் கையேடுபோல வாசிக்கப்படுகிறது: ஒரு வீக்கம், ஒரு சொறி, வெளுத்த மயிருள்ள ஒரு திட்டு, தீக்காயத்துக்குள் ஒரு புண். ஆசாரியன் நெருக்கமாகப் பார்க்கிறான், சில நேரம் அந்த நபரை ஏழு நாட்கள் அடைத்துவைக்கிறான், பின்பு மீண்டும் பார்க்கிறான். அந்த எச்சரிக்கையான முறை ஏறக்குறைய ஆறுதலளிக்கிறது. ஆனால் அதிகாரத்தின் முடிவில், எவ்வளவு கவனமும் மென்மையாக்க முடியாத ஒரு தீர்ப்பு வருகிறது — கிழிந்த உடைகள், மூடப்பட்ட உதடு, 'தீட்டு' என்ற கூக்குரல், பாளயத்துக்கு வெளியே வாழப்படும் ஒரு வாழ்க்கை.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி தொடர்கிறது: நோய்வாய்ப்படும், இரத்தம் சிந்தும், மரிக்கும் ஒரு மக்களின் நடுவில் வாழும் ஒரு பரிசுத்த தேவன். உடலின் பலவீனம் பரிசுத்த ஸ்தலத்தைச் சந்திக்கும் இடங்களை லேவியராகமம் 12–15 வரைபடமாக்குகிறது. 13ஆம் அதிகாரம் நோயறிதல் பாதி; 14ஆம் அதிகாரம் திரும்பும் வழியைக் கொடுக்கும். சுவிசேஷங்களில், இந்த நோயால் மூடப்பட்ட ஒரு மனிதனை இயேசு கைநீட்டித் தொடும்போது அவர் நுழைவது இந்த உலகத்துக்குள்தான்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தோல் நிலைகளையும் பூஞ்சணத்தையும் மதிப்பிட ஆசாரியர்களுக்கு ஒரு கவனமான, பொறுமையான நடைமுறையைக் கொடுப்பது; பாளயத்தின் பரிசுத்தத்தைப் பாதுகாப்பது — உரை மறைக்காத ஒரு உண்மையான மனித விலையில்.

• 13:1–8 — ஒரு வீக்கம், அசறு, அல்லது பளபளப்பான புள்ளி ஆசாரியனிடம் கொண்டுவரப்படுகிறது. அது தோலைவிட ஆழமாகத் தோன்றினால் அல்லது மயிர் வெளுத்திருந்தால், அது தீட்டு என்று அறிவிக்கப்படுகிறது; தெளிவில்லையென்றால், அந்த நபர் ஏழு நாட்கள், பின்பு இன்னும் ஏழு நாட்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, மீண்டும் பரிசோதிக்கப்படுகிறார்.
• 13:9–28 — மேலும் சில வழக்குகள்: பச்சைச் சதையுடன் நீண்டகால நோய், சரியாக ஆறாத ஒரு பிளவை, ஒரு தீக்காயம். நவீனச் செவிகளுக்கு விசித்திரமாக, முழுவதும் வெண்மையாகிவிட்ட ஒருவர் சுத்தமானவர் என்று அறிவிக்கப்படுகிறார் — செயலில் உள்ள, பச்சையான, பரவும் நோயே முக்கியம்.
• 13:29–44 — தலை, தாடி ஆகியவற்றின் நிலைகள், தீங்கற்ற மங்கலான வெண்புள்ளிகள், சாதாரண வழுக்கை (அது சுத்தமானது). சாதாரணமானதைத் தீவிரமானதிலிருந்து வேறுபடுத்த ஆசாரியன் கற்பிக்கப்படுகிறான், வழக்கத்துக்கு மாறான எல்லாவற்றையும் குற்றப்படுத்த அல்ல.
• 13:45–46 — தீர்ப்பு: பாதிக்கப்பட்ட நபர் தன் உடைகளைக் கிழித்து, தலைமயிரை விரித்துவிட்டு, முகத்தின் கீழ்ப்பகுதியை மூடி, 'தீட்டு!' என்று கூப்பிட்டு, நோய் நீடிக்கும் காலமெல்லாம் பாளயத்துக்கு வெளியே தனியாக வாழ்கிறார்.
• 13:47–59 — துணியிலும் தோலிலும் உள்ள பூஞ்சணத்துக்கும் பூசணத்துக்கும் அதே வார்த்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆசாரியன் அந்தப் பொருளைத் தனியே வைத்து, அது பரவுகிறதா என்று பார்த்து, அதைக் கழுவுகிறான் அல்லது சுட்டெரிக்கிறான். இந்த வகை மனிதர்களைப் பற்றி மட்டுமல்ல, பரவும் சீர்கேட்டைப் பற்றியது என்பதை இது காட்டுகிறது.

முக்கிய வசனம்: லேவியராகமம் 13:46  ·  அதனால் என்ன: அதிகாரத்தின் கவனம் உண்மையானது — இருமுறை பார், காத்திரு, மோசமானதை ஊகிக்காதே — அதன் விலையும் உண்மையானது: சமூகத்தின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்படும் ஒரு நபர். மாற்கு 1ஐ அடையும்போது அநேக வாசகர்கள் 46ஆம் வசனத்தின் கனத்தை உணர்கிறார்கள்; அங்கே இயேசு விலகி நிற்பதற்குப் பதிலாகச் சரியாக அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனைத் தொடுகிறார். விதிகளைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைத்தாலும், நம்முடைய சொந்தச் சமூகங்களில் இன்னும் யார் பாளயத்துக்கு வெளியே வாழவைக்கப்படுகிறார்கள் என்று அதிகாரம் கேட்கிறது.