சாட்சியின் பலிபீடம்

பெரும்பாலான குடும்பச் சண்டைகள் ஒரு தவறான புரிதலோடு தொடங்குகின்றன: தவறாக வாசிக்கப்பட்ட ஒரு செய்தி, நிராகரிப்பைப் போலத் தோன்றும் ஒரு செய்கை. யாரோ மிக மோசமானதை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள், குரல்கள் உயர்கின்றன; விரைவில் அந்தக் காரியம் உண்மையில் எதைக் குறித்தது என்று யாருக்கும் நினைவில்லை. யோசுவா 22 சரியாக அப்படிப்பட்ட ஒரு நூலிழைத் தப்புதல் — படைகளோடு மட்டுமே. யோர்தானுக்குக் கிழக்கேயுள்ள கோத்திரங்கள் வீடு திரும்பும் வழியில் ஒரு பெரிய பலிபீடத்தைக் கட்டுகின்றன; மேற்கேயுள்ள கோத்திரங்கள் அதைக் கேள்விப்பட்டுப் போரிடக் கூடுகின்றன. அன்று காப்பாற்றுவது ஒரு போர் அல்ல, போய்க் கேட்கும் ஒரு தூதுக்குழுவும் — மனம் புண்படுவதற்குப் பதிலாகத் தங்களை விளக்கத் தயாராக இருக்கும் ஒரு குழுவும்தான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ரூபன், காத், மனாசேயின் பாதிக் கோத்திரம் மோசேயின் காலத்தில் யோர்தானுக்குக் கிழக்கே குடியேறின; ஆனால் மற்றவர்களோடு சேர்ந்து போரிடுவதாக வாக்களித்தன (எண்ணாகமம் 32; யோசுவா 1). அவர்களுடைய வாக்கு இப்போது காக்கப்பட்டது; அவர்கள் வீட்டுக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். அதிகாரம் எழுப்பும் கேள்வி இஸ்ரவேலின் முழுக் கதையிலும் ஓடும்: நிலவியலால் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு ஜனம் ஒரே தேவனின்கீழ் ஒரே ஜனமாக நிலைத்திருக்க முடியுமா? இங்கே, இந்த ஒரு முறை, பதில் ஆம் — ஏனெனில் அவர்கள் போரிடும் முன் பேசுகிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பன்னிரண்டு கோத்திரங்களின் ஒற்றுமை அதன் மிகப் பலவீனமான இணைப்பில் — நதியில் — சோதிக்கப்பட்டு, நேர்மையான கேள்விகளாலும், ஆராதனைக்கான வைராக்கியத்தாலும், மறுதரப்பைக் கேட்கும் மனப்பான்மையாலும் பாதுகாக்கப்படுவதைக் காட்டுவது.

• 22:1–9 — நீண்ட படையெடுப்பு முழுவதும் தங்கள் வார்த்தையைக் காத்ததற்காக யோசுவா கிழக்குக் கோத்திரங்களைப் பாராட்டி, அவர்களை ஆசீர்வதித்து, கொள்ளையில் அவர்களுடைய பங்கோடு வீட்டுக்கு அனுப்புகிறான். அவனுடைய கட்டளை எளிமையானது: கர்த்தரில் அன்புகூருங்கள், அவருடைய வழிகளில் நடங்கள், உங்கள் முழு இருதயத்தோடும் அவருக்குச் சேவை செய்யுங்கள்.
• 22:10–12 — யோர்தானருகே அவர்கள் மிகப் பெரிய ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டுகிறார்கள். மேற்குக் கோத்திரங்கள் அதைக் கேள்விப்பட்டபோது, ஒரே பலிபீடம் என்ற நியாயப்பிரமாணத்துக்கு எதிரான போட்டிப் பலியிடும் இடமாக அதை வாசித்து, போருக்கு ஆயத்தமாகச் சீலோவில் கூடுகிறார்கள்.
• 22:13–20 — ஆசாரியனாகிய பினெகாசும் பத்துக் கோத்திரத் தலைவர்களும் முதலில் பேசப் போகிறார்கள். ஒரு செயல் எல்லார்மேலும் கேடு கொண்டுவந்த பேயோரின் பாவத்தையும் ஆகானின் பாவத்தையும் அவர்கள் நினைவுகூருகிறார்கள்; கிழக்குப் பகுதி தீட்டானதாகக் கருதப்பட்டால், தங்கள் சொந்த நிலத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும் முன்வருகிறார்கள்.
• 22:21–29 — கிழக்குக் கோத்திரங்கள் ஒரு பக்திவினயமான ஆணையோடு பதில் சொல்கின்றன: அந்தப் பலிபீடம் பலிகளுக்கானதே அல்ல. அது ஒரு மாதிரி, ஒரு சாட்சி — நதிக்கு மேற்கேயுள்ள எதிர்காலத் தலைமுறைகள், தங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கர்த்தரிடத்தில் பங்கில்லை என்று ஒருபோதும் சொல்லாதபடிக்கு.
• 22:30–34 — பினெகாசும் தலைவர்களும் திருப்தியடைந்து நிம்மதியடைகிறார்கள்; போர்ப் பேச்சு முடிவடைகிறது; ஜனங்கள் தேவனை ஸ்தோத்திரிக்கிறார்கள். கர்த்தரே தேவன் என்பதற்கு அது சாட்சியாக நிற்கிறது என்று பொருள்படும் ஒரு பெயர் அந்தப் பலிபீடத்துக்கு இடப்படுகிறது.

முக்கிய வசனம்: யோசுவா 22:34  ·  அதனால் என்ன: இங்கே இரு தரப்பும் உண்மையான பக்தியிலிருந்து செயல்படுகின்றன — ஒன்று உண்மையின்மைக்குப் பயந்து, மற்றொன்று ஒதுக்கப்படுவதற்குப் பயந்து. பேரழிவைத் தடுப்பது இதுதான்: குற்றம்சாட்டுபவர்கள் தாக்கும் முன் போய்க் கேட்கிறார்கள்; குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்கள் அவமதிப்பின்றிப் பதில் சொல்கிறார்கள். அர்த்தத்தை யாரும் நின்று சரிபார்க்காத அடையாளங்களுக்காக விசுவாச சமூகங்கள் இன்னும் பிளவுபடுகின்றன.