வறண்ட ஓடை போன்ற நண்பர்கள்

வறண்ட நிலத்தைக் கடக்கும் பயணிகள் ஒருவகைப் பள்ளத்தாக்கைக் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். மழைக்காலத்தில் அது தண்ணீரால் இரைகிறது; வெயில் காலத்தில் அதில் கற்கள் மட்டுமே. அதை நம்பியிருக்கும் ஒரு வணிகக் கூட்டம் அதன் விளிம்பிலேயே தாகத்தால் சாகலாம். யோபு தன் நண்பர்களுக்கு இதே படத்தைப் பயன்படுத்துகிறான். அவர்கள் வருகை பாலைவனத்தில் தண்ணீரைப் போல இருக்கும் என்று அவன் நம்பியிருந்தான். மாறாக, நிலைமை எவ்வளவு மோசம் என்று கண்டதும் அவர்கள் பயந்து விளக்கம் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். உதவ வந்தவர்களாலேயே கைவிடப்பட்டதாக உணரும் ஒரு மனிதனின் பதில்தான் அதிகாரம் 6.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: உரையாடலில் யோபுவின் முதல் பதில் இது. இங்கே அமையும் முறை பல அதிகாரங்களுக்குத் தொடர்கிறது: ஒரு நண்பன் தேவனுடைய நீதியைப் பாதுகாக்கிறான்; யோபு கோட்பாட்டை விவாதிப்பதற்குப் பதிலாக, தன் வேதனையின் உண்மையையும் தன் குற்றமின்மையையும் வலியுறுத்துகிறான். நண்பர்கள் ஒரு கொள்கையைப் பாதுகாக்கிறார்கள்; யோபு அனுபவத்தின் உள்ளிருந்து பேசுகிறான். புத்தகம் இருவருக்கும் இடம் கொடுக்கிறது; முன்னுரையைக் கண்ட வாசகருக்கு, யோபு தன் உத்தமத்தைப் பற்றிச் சொல்வது உண்மை என்று தெரியும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு நேர்த்தியான விளக்கத்தை யோபு மறுப்பதைக் காட்டுவது: அவன் துக்கம் பாரமாக இருப்பதால் அவன் வார்த்தைகள் பதற்றமானவை; அவன் நண்பர்களிடம் கோட்பாட்டைக் கேட்கவில்லை, விசுவாசத்தன்மையைக் கேட்கிறான் — தான் உண்மையில் செய்த ஏதேனும் தவறுக்கான ஆதாரத்தையும் கேட்கிறான்.

• 6:1–7 — என் வேதனையை நிறுத்துப் பார்க்க முடிந்தால், அது கடல்களின் மணலைவிட அதிக பாரமாக இருக்கும் என்கிறான் யோபு; அதனால்தான் அவன் வார்த்தைகள் கட்டுக்கடங்காமல் போயின. சர்வவல்லவருடைய அம்புகள் அவனுக்குள் இருக்கின்றன. நல்ல புல் இருக்கும்போது காட்டுக்கழுதைகூடக் கத்துவதில்லை — அவன் முறையீட்டுக்கு ஒரு காரணம் உண்டு.
• 6:8–13 — தேவன் தன்னை நசுக்கி முடித்துவிட வேண்டும் என்ற தன் விருப்பத்தை அவன் மீண்டும் சொல்கிறான். பரிசுத்தருடைய வார்த்தைகளை அவன் மறுதலிக்கவில்லை என்பதே அவனுடைய ஒரே ஆறுதல். ஆனால் காத்திருக்க அவனுக்குப் பலம் இல்லை; அவன் கல்லாலோ வெண்கலத்தாலோ ஆனவன் அல்ல.
• 6:14–23 — நம்பிக்கையிழந்த ஒருவன் தன் நண்பனிடமிருந்து விசுவாசத்தன்மையைப் பெற வேண்டும். அவன் நண்பர்களோ வெயிலில் மறைந்துபோகும் பருவகால ஓடைகளைப் போல இருந்தார்கள்; பயணிக்கும் வணிகக் கூட்டங்களை நடுவழியில் தவிக்க விட்டார்கள். அவன் அவர்களிடம் பணமோ மீட்போ கேட்கவில்லை — உண்மைத்தன்மையை மட்டுமே கேட்டான்.
• 6:24–30 — எனக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள், நான் அமைதியாக இருப்பேன்; நான் எங்கே தவறினேன் என்று காட்டுங்கள் என்கிறான். நேர்மையான வார்த்தைகள் வலிக்கலாம்; ஆனால் அவர்களுடைய வாதம் எதை நிரூபிக்கிறது? தன் முகத்தைப் பார்க்கும்படி அவன் அவர்களைக் கேட்கிறான் — அவன் அவர்களிடம் பொய் சொல்லமாட்டான்.

முக்கிய வசனம்: யோபு 6:14  ·  அதனால் என்ன: யோபுவின் கடிந்துகொள்ளுதல் இன்னும் நம்மைத் தொடுகிறது: வேதனையில் இருப்பவர்களுக்கு விளக்கங்களைவிட உண்மையுள்ள உடனிருப்பே பெரும்பாலும் தேவை. அவன் நண்பர்களின் சிறந்த தருணம், அவர்கள் மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்த அந்த வாரம்தான். துக்கத்தில் இருக்கும் ஒருவரை வாதங்களால் 'சரிசெய்ய' முயன்ற எவரும் இங்கே தங்களையே அடையாளம் காணலாம் — யோபு உண்மையில் எதை விரும்பினான் என்று அவனிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.