மனுஷன் எம்மாத்திரம்?

நோயுற்றவருக்கோ துக்கத்தில் இருப்பவருக்கோ இரவுதான் மிக மோசமான நேரம். பகலில் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப விஷயங்கள் உண்டு; அதிகாலை 3 மணிக்கோ கூரையும், வேதனையும், கடிகாரமும் மட்டுமே. யோபுவுக்கு அந்த இரவுகள் தெரியும். அவன் படுத்துக்கொண்டு, எப்போது எழுந்திருப்பேன் என்று கேட்கிறான்; விடியும்வரை புரண்டு புரண்டு படுக்கிறான். இறுதியில் தூங்கும்போது, அவன் கனவுகள் அவனைப் பயமுறுத்துகின்றன. அதிகாரம் 7இல் அவன் தன் நண்பர்களோடு வாதிடுவதை நிறுத்தி, இருட்டில் மக்கள் அடிக்கடி பேசுவது போல — வெளிப்படையாக, காத்துக்கொள்ள எதுவும் இல்லாமல் — நேரடியாகத் தேவனிடம் பேசுகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இதுவரை யோபு தேவனைப் பற்றிப் பேசினான்; இங்கே அவன் தேவனிடம் பேசுகிறான். அந்த மாற்றம் முழுப் புத்தகத்திற்கும் முக்கியமானது; புத்தகம் தேவன் புயலிலிருந்து பதில் சொல்வதோடு முடியும். வேதாகமக் கதையில் மனிதர்கள் தேவனோடு நடப்பதற்காகப் படைக்கப்பட்டார்கள்; யோபு தேவனைக் குற்றம் சாட்டும்போதுகூட அவரை நோக்கியே பேசுகிறான். அவனுடைய முறையீடு உறவின் ஒரு வடிவம், அதன் முடிவு அல்ல.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யோபுவின் வேதனையை நேரடியாகத் தேவனுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவருவது: வாழ்க்கை குறுகியது, பாரமானது; தேவனுடைய நெருக்கமான கவனம் பராமரிப்பைப் போல அல்ல, கண்காணிப்பைப் போல உணரப்படுகிறது. துன்பப்படும் ஒருவன் தேவனை விட்டு விலகாமலேயே அவரோடு வாதாட இந்த அதிகாரம் இடம் கொடுக்கிறது.

• 7:1–6 — மனித வாழ்க்கை கட்டாய உழைப்பைப் போன்றது, மாலைக்காக ஏங்கும் கூலிக்காரனைப் போன்றது. யோபுவுக்கு வெறுமையின் மாதங்களும் துயரத்தின் இரவுகளும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அவன் தோல் வெடித்து, பொருக்குக் கட்டியிருக்கிறது; அவன் நாட்கள் நெசவாளனின் நாடாவைவிட வேகமாக, நம்பிக்கையின்றிக் கடந்துபோகின்றன.
• 7:7–10 — தன் வாழ்க்கை ஒரு சுவாசம்தான் என்று நினைவுகூரும்படி அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான். மரித்தோரின் உலகமாகிய பாதாளத்திற்கு ஒருவன் இறங்கிவிட்டால், அவன் திரும்பி வருவதில்லை; அவன் வீடு இனி அவனை அறியாது.
• 7:11–16 — ஆகவே அவன் தன் நாவை அடக்கமாட்டான். தேவன் தன்னைக் காவலில் வைக்க வேண்டிய அளவுக்கு, அவன் என்ன கடலா, அல்லது ஒரு கடல் விலங்கா? அவன் படுக்கைகூட ஓய்வு தருவதில்லை — தேவன் கனவுகளால் அவனைப் பயமுறுத்துகிறார்; வாழ்வதைவிட மூச்சுத்திணறிச் சாவதே மேல் என்று அவன் நினைக்கும் அளவுக்கு.
• 7:17–21 — மனிதர்கள்மேல் தேவன் அக்கறை காட்டுவதைக் கண்டு சங்கீதம் 8 வியக்கிறது; அதன் கசப்பான எதிரொலியாக, தேவன் ஏன் தன்மேல் இவ்வளவு கவனம் செலுத்துகிறார் — ஒவ்வொரு நொடியும் தன்னைச் சோதிக்கிறார் — என்று யோபு கேட்கிறான். அவன் பாவம் செய்திருந்தால், அவன் புழுதியில் படுத்து மறைந்துபோவதற்கு முன்பு, தேவன் ஏன் அவனை வெறுமனே மன்னித்துவிடக்கூடாது?

முக்கிய வசனம்: யோபு 7:17  ·  அதனால் என்ன: யோபுவின் ஜெபம் மரியாதையானது அல்ல; ஆனாலும் அது ஜெபம்தான். 'ஏன் என்னை விட்டுவிடமாட்டீர்?' என்று தேவனுடைய முகத்திற்கு நேராகச் சொல்லக்கூடிய ஒரு விசுவாசத்தை வேதாகமம் இங்கே மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. தங்கள் ஜெபங்கள் முறையீடுகளாக மாறிவிட்டன என்று உணரும் எவருக்கும், தேவனை நோக்கிச் சொல்லப்படும் நேர்மையான முறையீடு அவிசுவாசம் அல்ல என்று யோபு காட்டுகிறான்.