ಮೋವಾಬಿನಲ್ಲಿ ನವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಡಂಬಡಿಕೆ

ಹೊಸ ತಲೆಮಾರು ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ನವೀಕರಿಸುತ್ತವೆ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ: ನಾವು ಇಂಥವರು, ಮತ್ತು ಈಗ ಇದು ನಿಮ್ಮದು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜಅಜ್ಜಿಯರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 29 ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಅಂಥ ಕ್ಷಣ. ಸೀನಾಯಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜನರು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ತುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಮೋವಾಬಿನ ಬಯಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಒಡಂಬಡಿಕೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಕೆಳಗೆ ಹರಿದುಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೋಶೆ ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ತಾವಾಗಿಯೇ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅವನು ಅವರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಇನ್ನೂ ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ — ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ — ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಸೀನಾಯಿ ಮತ್ತು ದೇಶದ ನಡುವಿನ ಕೀಲು. ಹೋರೇಬಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯು, ನಿಜವಾಗಿ ಯೊರ್ದನನ್ನು ದಾಟಲಿರುವ ತಲೆಮಾರಿಗಾಗಿ, ಅದರ 'ಜೊತೆಗೆ' ನವೀಕರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಮುಂದಕ್ಕೂ ಚಾಚುತ್ತದೆ: ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಹಾಜರಿರುವವರೊಂದಿಗೂ 'ಇಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದವರೊಂದಿಗೂ' — ನಂತರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಲೆಮಾರಿನೊಂದಿಗೆ, ಓದುಗರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ — ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಬದ್ಧತೆಯ ಕೃತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಸೀನಾಯಿ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲು, ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ, ಗುಪ್ತ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಲು.

• 29:1–9 — ಮೋಶೆ ವಿಮೋಚನೆಯನ್ನೂ ಅರಣ್ಯವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾನೆ: ಸವೆಯದ ಬಟ್ಟೆಗಳೂ ಕೆರಗಳೂ, ಸೀಹೋನ್ ಮತ್ತು ಓಗರ ಮೇಲಿನ ಜಯಗಳು. ಆದರೂ, ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಇಂದಿನವರೆಗೆ ದೇವರು ಅವರಿಗೆ ಗ್ರಹಿಸುವ ಹೃದಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸ್ಮರಣೆ ನಿಷ್ಠೆಯಾಗಬೇಕು. (ಹೀಬ್ರೂ ಬೈಬಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ 29:1ನ್ನು 28:69 ಎಂದು ಎಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.)
• 29:10–15 — ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ — ಕುಲಗಳ ನಾಯಕರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಯುವ ಮತ್ತು ನೀರು ಸೇದುವ ಪರದೇಶಿಗಳು — ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು; ಅದು ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟದ ತಲೆಮಾರುಗಳೊಂದಿಗೂ ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
• 29:16–28 — ಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿ, 'ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಸುರಕ್ಷಿತನಾಗಿರುವೆನು' ಎಂದು ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ಅಂಥ ಕಹಿಯ ಬೇರು ಇಡೀ ಜನವನ್ನು ವಿಷಮಯಗೊಳಿಸಬಲ್ಲದು — ಭವಿಷ್ಯದ ತಲೆಮಾರುಗಳೂ ಪರದೇಶಿಗಳೂ ಹಾಳಾದ ದೇಶವನ್ನು ನೋಡಿ ಏಕೆ ಎಂದು ಕೇಳುವವರೆಗೆ.
• 29:29 — ಅನೇಕ ಓದುಗರು ಅಮೂಲ್ಯವೆಂದೆಣಿಸುವ ಒಂದು ಮುಕ್ತಾಯದ ಸಾಲು: ಗುಪ್ತವಾದವುಗಳು ದೇವರಿಗೆ ಸೇರಿದವು, ಆದರೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ನಮಗೂ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸೇರಿದ್ದು — ನಾವು ಅದನ್ನು ಬಾಳಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 29:29  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಕೆಳಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಂಬಿಕೆ, ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಲೆಮಾರೂ ತನ್ನದೇ 'ಹೌದು' ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ — ಮತ್ತು ಅದು ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಯುವವನನ್ನೂ ನೀರು ಹೊರುವವನನ್ನೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಪೂರ್ಣ ಪಕ್ಷಗಳಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕೊನೆಯ ವಚನ ದೀನತೆಯ ಒಂದು ಮೌನ ಮಾತೂ ಹೌದು: ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬಾಳಲು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.