மோவாபில் புதுப்பிக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை

ஒரு புதிய தலைமுறை வயதுக்கு வரும்போது, குடும்பங்கள் அடிக்கடி தங்கள் வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்கின்றன அல்லது தங்கள் தொடக்கக் கதையைத் திரும்பச் சொல்கின்றன: இதுவே நாம், இப்போது இது உங்களுடையது. தொடக்கத்தில் அங்கிருந்த தாத்தா பாட்டிமார் பெரும்பாலும் மறைந்துவிட்டார்கள். உபாகமம் 29 இஸ்ரவேலுக்கு அந்தத் தருணம். சீனாயில் நின்ற ஜனங்கள் வனாந்தரத்தில் மரித்துவிட்டார்கள்; அவர்களுடைய பிள்ளைகள் மோவாபின் சமவெளிகளில் நிற்கிறார்கள். உடன்படிக்கை தானாகவே கைமாறிவிடும் என்று மோசே எடுத்துக்கொள்வதில்லை. அதைத் தங்களுக்காகவே ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவர்களைக் கேட்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இன்னும் மூன்றாம் பகுதியில் — இஸ்ரவேலின் உருவாக்கம் — இந்த அதிகாரம் சீனாய்க்கும் தேசத்துக்கும் இடையிலான ஒரு கீல். ஓரேபில் பண்ணப்பட்ட உடன்படிக்கையோடு 'கூடுதலாக', உண்மையில் யோர்தானைக் கடக்கப்போகும் தலைமுறைக்காக, அது புதுப்பிக்கப்படுகிறது. அது முன்னோக்கியும் எட்டுகிறது: உடன்படிக்கை அங்கிருப்பவர்களோடும், 'இன்று நம்மோடு இங்கே இல்லாதவர்களோடும்' — வாசகர்கள் உட்பட ஒவ்வொரு பிற்காலத் தலைமுறையோடும் — பண்ணப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வேண்டுமென்றே செய்யப்படும் ஒரு அர்ப்பணிப்புச் செயலால் சீனாய் உடன்படிக்கையைப் புதிய தலைமுறைக்கு மாற்றுவதும், தனிப்பட்ட, மறைவான துரோகம் முழுச் சமூகத்தையும் ஆபத்துக்குள்ளாக்குகிறது என்று எச்சரிப்பதும்.

• 29:1–9 — மோசே யாத்திரையையும் வனாந்தரத்தையும் நினைவுகூருகிறான்: பழையதாகாத உடைகளும் பாதரட்சைகளும், சீகோனையும் ஓகையும் வென்ற வெற்றிகள். இருந்தும், அவன் சொல்கிறான், இதுவரை தேவன் அவர்களுக்குப் புரிந்துகொள்ளும் இருதயத்தைக் கொடுக்கவில்லை. நினைவு விசுவாசமாக மாற வேண்டும். (எபிரெய வேதாகமங்களில், 29:1 என்பது 28:69 என்று எண்ணப்படுகிறது.)
• 29:10–15 — எல்லாரும் தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கிறார்கள் — கோத்திரத் தலைவர்கள், பெண்கள், பிள்ளைகள், விறகு வெட்டித் தண்ணீர் இறைக்கும் அந்நியர்கள் — உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்க; அது இன்னும் பிறக்காத தலைமுறைகளோடும் பண்ணப்படுகிறது.
• 29:16–28 — சாபத்தைக் கேட்டும், 'எப்படியும் நான் பாதுகாப்பாக இருப்பேன்' என்று தனக்குள் நினைக்கும் நபரைப் பற்றிய ஒரு எச்சரிக்கை. அப்படிப்பட்ட ஒரு கசப்பின் வேர் முழு ஜனத்தையும் விஷமாக்கலாம் — எதிர்காலத் தலைமுறைகளும் அந்நியர்களும் பாழான ஒரு தேசத்தைப் பார்த்து ஏன் என்று கேட்கும்வரை.
• 29:29 — அநேக வாசகர்கள் பொக்கிஷமாகக் கருதும் ஒரு இறுதி வரி: மறைவானவை தேவனுக்கு உரியவை; வெளிப்படுத்தப்பட்டவையோ, நாம் அவற்றின்படி வாழும்படி, நமக்கும் நம் பிள்ளைகளுக்கும் உரியவை.

முக்கிய வசனம்: உபாகமம் 29:29  ·  அதனால் என்ன: கைமாற்றப்பட்ட விசுவாசம், ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விசுவாசத்துக்குச் சமம் அல்ல. ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தன் சொந்த 'ஆம்' சொல்ல வேண்டும் என்று இந்த அதிகாரம் வலியுறுத்துகிறது — விறகு வெட்டுபவனையும் தண்ணீர் சுமப்பவனையும் பார்வையாளர்களாக அல்ல, முழுத் தரப்பினராகச் சேர்க்கிறது. அதன் கடைசி வசனம் மனத்தாழ்மையின் ஒரு அமைதியான வார்த்தையும்கூட: நமக்கு எல்லாம் சொல்லப்படவில்லை; ஆனால் வாழ்வதற்குப் போதுமானது சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.