ಪ್ರೀತಿಯೇ ದೇವಾಜ್ಞೆಯ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ — ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಸ್ಥಬೋಧನೆಯ ಗುರಿ ಪ್ರೀತಿಯೇ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡದ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಪ್ಪಿಹೋಗಿದೆ. ಸರಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆಯು ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಹೃದಯವಾಗಿ ಫಲಿಸಬೇಕು.

ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂರು ಮೂಲಗಳು ಹೆಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ — ಶುದ್ಧಹೃದಯ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ನಂಬಿಕೆ (ಕಪಟವಿಲ್ಲದ, ನಿಷ್ಕಪಟವಾದ ನಂಬಿಕೆ). ಪ್ರೀತಿಯು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲ್ಲ, ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧತೆ, ನಿರ್ಮಲವಾದ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.

ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಹೃದಯ — ಕ್ರಿಸ್ತಯೇಸು ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ದೇವರು ಮನುಷ್ಯನಾದದ್ದರ ಉದ್ದೇಶ ಇದೇ; ನಂಬತಕ್ಕದ್ದಾಗಿಯೂ ಸರ್ವಾಂಗೀಕಾರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದದ್ದಾಗಿಯೂ ಇರುವ ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ಇದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಪಾಪಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಪ್ರಮುಖನು. ತನ್ನ ಜೀವಿತದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೌಢನಾದ ಅಪೊಸ್ತಲನಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಪೌಲನು ಇನ್ನೂ ತನ್ನನ್ನು ಪಾಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನೆಂದು ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬನು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪಾಪವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾದ ದೀನತೆಯು ಪ್ರೌಢತೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆಳವಾಗುತ್ತದೆ.

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಡುವವರಿಗೆ ... ದೃಷ್ಟಾಂತವಿರಬೇಕೆಂದು. ಪೌಲನ ಪರಿವರ್ತನೆಯು ಒಂದು ಮಾದರಿ ಪ್ರಕರಣವಾಗಿ ಮುಂದಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ — ಸಭೆಯನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವನನ್ನು, ಪಾಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖನಾದವನನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನು ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲನಾದರೆ, ಆತನು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲನು. ಪೌಲನ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಅವನ ನಂತರ ಬರುವವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇದೆ.

ಕೃಪೆಯ ತರ್ಕ — ದೇವರು ಅತಿ ಕೆಟ್ಟವನನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಸ್ತೆಫನನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತಿಸಿ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾ ಅಪೊಸ್ತಲನಾದ ಮೇಲೆ, “ನಾನು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮೀರಿದವನು” ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಲಾರರು. ಆತನ ಕರುಣೆಯೇ ಆ ಮಾದರಿ.

ತಾನಾಗಿಯೇ ಉಕ್ಕಿಬಂದ ಸ್ತೋತ್ರ — ಇಂಥ ಕೃಪೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ ಪೌಲನು ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯದೆ ಇರಲಾರನು. ಬಿರುದುಗಳು ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಸೇರುತ್ತವೆ: ಸರ್ವಯುಗಗಳ ಅರಸನು, ಅಮರನು, ಅದೃಶ್ಯನು, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಏಕ ದೇವರು.

ಕೃಪೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಹೃದಯದ ಗುರುತು — ಅದು ಆರಾಧನೆಯಾಗಿ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಸ್ತೋತ್ರಕ್ಕೆ ನಡೆಸದ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವು ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ನಿಂತುಹೋಗಿದೆ. ಕರುಣೆಯ ಕುರಿತಾದ ಪೌಲನ ಚಿಂತನೆಯು, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಬೇಕಾದಂತೆ, ದೇವರಿಗೆ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.