ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸುವಿಕೆಯು ಪ್ರಾಚೀನ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಪುರಾತತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಅಗೋಚರ — ಬಲಿಯಾದವರನ್ನು ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಮೊಳೆಗಳನ್ನು ಮರುಬಳಕೆಗಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯೆಹೋಹಾನಾನ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಕೆತ್ತಿರುವ ಈ ಅಸ್ಥಿಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಆ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಅಪವಾದವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿತು: ಅವನ ಹಿಮ್ಮಡಿಯ ಮೂಲಕ ಹೊಡೆದಿದ್ದ ಮೊಳೆ ಆಲಿವ್-ಮರದ ಶಿಲುಬೆಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಗಂಟಿಗೆ ತಾಗಿ ಬಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತು ತೆಗೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅದರೊಂದಿಗೇ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಸ್ಥಿಪಂಜರ ಎರಡು ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇತ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಿತು: ಯೂದಾಯದಲ್ಲಿನ ರೋಮನರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಮ್ಮ ಬಲಿಪಶುಗಳನ್ನು ಮೊಳೆಗಳಿಂದ ಜಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಗೌರವಯುತ ಯೆಹೂದಿ ಸಮಾಧಿ ದೊರೆಯಬಹುದಿತ್ತು.
- ಇದು ಏನು
- ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೊಳೆ ಇನ್ನೂ ಚುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಇರುವ ಹಿಮ್ಮಡಿ ಎಲುಬನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ, ಮೊದಲನೇ ಶತಮಾನದ ಒಂದು ಅಸ್ಥಿಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಸಮಾಧಿ
- ವಸ್ತುವಿನ ಕಾಲ
- ಕ್ರಿ.ಶ. 1ನೇ ಶತಮಾನ
- ಪತ್ತೆಯಾದದ್ದು
- ಉತ್ತರ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಗಿವ್‌ಆತ್ ಹ-ಮಿವ್ತಾರ್‌ನಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಸಮಾಧಿ, 1968 (ವಾಸಿಲಿಯೊಸ್ ತ್ಸಫೆರಿಸ್ ಅವರ ಉತ್ಖನನ)
- ಈಗ ಎಲ್ಲಿದೆ
- ಇಸ್ರೇಲ್ ಪ್ರಾಚ್ಯವಸ್ತು ಪ್ರಾಧಿಕಾರ; ಪ್ರತಿಕೃತಿ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಇಸ್ರೇಲ್ ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿದೆ
- ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವುದು
- ಸುವಾರ್ತೆಗಳು ವರ್ಣಿಸುವಂತೆ ರೋಮನ್ ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸುವಿಕೆ — ಹಗ್ಗಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮೊಳೆಗಳು
- ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥ
- ಯೋಹಾನನು 20:25 · ಲೂಕನು 24:39
ಈ ಶೋಧವು ತೋರಿಸುವುದುಮೊದಲನೇ ಶತಮಾನದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲಿ ಮೊಳೆ ಜಡಿದು ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸುವಿಕೆಯು ಸರಿಯಾದ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ — ಇವೆರಡೂ ಸುವಾರ್ತೆಗಳ ಸಮಾಧಿ ವೃತ್ತಾಂತಗಳ ಸಂಭಾವ್ಯತೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ.
ಇದು ರುಜುವಾತುಪಡಿಸದಿರುವುದುಇದು ಯೇಸುವಿನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಪುರಾವೆಯಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತೋಳುಗಳಿಗೆ ಮೊಳೆ ಹೊಡೆಯಲಾಗಿತ್ತು, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮುರಿಯಲಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಆರಂಭಿಕ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಮರುಪರಿಶೀಲನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ — ಮೊಳೆ ಹೊಡೆದ ಹಿಮ್ಮಡಿ ಮಾತ್ರ ಖಚಿತ.
ಮೂಲಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದು