- ಕೀರ್ತನೆಗಳು 101 BSB ↗
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ಸರ್ಕಾರವೂ ಅಧಿಕಾರದ ಪ್ರಮಾಣವಚನ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚುನಾವಣೆಯೂ ಒಂದು ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ: ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವಿಲ್ಲ, ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲ, ಶುದ್ಧ ಆಡಳಿತ. ಮತದಾರರು ಅಂಥ ವಾಗ್ದಾನಗಳನ್ನು ಮೊದಲೂ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಮುರಿಯಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೀರ್ತನೆ 101 ಒಬ್ಬ ಅರಸನ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ — ಆದರೆ ಅದು ಮತದಾರರಿಗಲ್ಲ, ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ನೀತಿಯಿಂದಲ್ಲ, ಆಳುವವನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಿಂದಲೂ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೂ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಯಾವುದನ್ನು ನೋಡುವೆನು? ಯಾರನ್ನು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರಗೊಡಿಸುವೆನು? ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸೇವೆಮಾಡುವರು?
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಅರಸನನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ಅರಸುತನ ಯಾವಾಗಲೂ ದೇವರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಕೆಳಗೆ ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತು (ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 17:18–20). ಕೀರ್ತನೆ 101 ಆ ಆದರ್ಶವನ್ನು ಅರಸನ ಸ್ವಂತ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ದಾವೀದನ ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯದ ಸಮೀಪ ಓದಿದಾಗ ಅದು ಮನಕಲಕುವಂತೆಯೂ ಇದೆ: ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವೆನೆಂದು ಪ್ರಮಾಣಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನು, ವ್ಯಭಿಚಾರ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಕೊಲೆ ಮತ್ತು ದಂಗೆಯಿಂದ ಆ ಮನೆತನವು ಛಿದ್ರವಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ದೇವರ ಕೆಳಗೆ ಆಳುವ ಅರಸನಿಗೆ ನೈತಿಕ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಮುಂದಿಡಲು: ಮೊದಲು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ನಂತರ ಚಾಡಿ, ಗರ್ವ ಮತ್ತು ಮೋಸದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಆಸ್ಥಾನ, ಮತ್ತು ದೇಶಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ.
- 101:1–2 — ಅರಸನು ಅಚಲ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ನ್ಯಾಯವನ್ನೂ ಕುರಿತು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ನಿರ್ದೋಷಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಗಮನಕೊಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. 'ನೀನು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಬರುವಿ?' ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪೂರ್ಣಹೃದಯದಿಂದ ನಡೆಯುವೆನೆಂದು ವಾಗ್ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
- 101:3–5 — ಯಾವ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕ ವಿಷಯವನ್ನೂ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಂದೆ ಇಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು, ವಕ್ರಹೃದಯವನ್ನು ದೂರವಿಡುವೆನೆಂದು, ನೆರೆಯವನ ಮೇಲೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಚಾಡಿ ಹೇಳುವವರನ್ನು ಬಾಯಿಮುಚ್ಚಿಸುವೆನೆಂದು, ಮತ್ತು ಗರ್ವದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಅಹಂಕಾರದ ಹೃದಯವನ್ನೂ ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನು ಪ್ರಮಾಣಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
- 101:6–8 — ಅವನ ಅನುಗ್ರಹ ದೇಶದ ನಂಬಿಗಸ್ತರ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸುವುದು; ನಿರ್ದೋಷವಾಗಿ ನಡೆಯುವವರು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಸೇವೆಮಾಡುವರು. ಸುಳ್ಳುಗಾರರು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ಅಧರ್ಮದ ವಿರುದ್ಧ ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳನ್ನು ಯೆಹೋವನ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕುವನು.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಕೀರ್ತನೆಗಳು 101:2 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಖಾಸಗಿ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೀರ್ತನೆ 101 ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ — ನಾವು ಏನನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ, ಯಾರನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಅನುಮತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಅರಸರಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಡೆಸಲು ಒಂದು ಕುಟುಂಬವೋ ತಂಡವೋ ಸಭೆಯೋ ಇರುವ ಯಾರಿಗೇ ಆದರೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ದಾವೀದನ ಸ್ವಂತ ವೈಫಲ್ಯಗಳು ಆ ಪ್ರಮಾಣಗಳನ್ನು ರದ್ದುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಯಕನಿಗೂ ಅವುಗಳ ಅಗತ್ಯ ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.