என் காலங்கள் உம்முடைய கரத்தில் இருக்கின்றன

குடும்பங்கள் பயணம் செய்யும்போது, பொதுவாக ஒருவர் எல்லாருடைய டிக்கெட்டுகளையும் பாஸ்போர்ட்டுகளையும் வைத்திருப்பார். உங்களுடையதை ஒப்படைப்பது ஒரு சிறிய நம்பிக்கைச் செயல்: உங்களுக்கு மிகவும் தேவையான பொருள் இனி உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை; அதிலிருந்து விடுபட்டதில் நீங்கள் மகிழ்கிறீர்கள். சங்கீதம் 31 அந்த ஒப்படைப்பின் ஒரு பெரிய வடிவத்தைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. 'உம்முடைய கையில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்,' என்று சங்கீதக்காரன் தொடக்கத்திலேயே சொல்லுகிறான்; பின்பு, 'என் காலங்கள் உம்முடைய கரத்தில் இருக்கின்றன.' அந்த வரிகளுக்கு இடையே நோய், புறங்கூறுதல், பயம், தனிமை நிறைந்த ஒரு கடினமான காலம் கிடக்கிறது. சங்கீதம் அதை அவசரமாகக் கடந்துபோவதில்லை; எல்லாவற்றையும் தொடர்ந்து தேவனிடம் திருப்பி ஒப்படைக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தாவீதின் விசுவாசம் சில கணங்கள் அல்ல, பல வருடங்கள் சோதிக்கப்பட்டதை மூன்றாம் பகுதி காட்டுகிறது; அது நான்காம் பகுதியில் தன் முழுமையான அர்த்தத்தை அடையும். தாவீது தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்ட சங்கீதம் 31, நீடித்த துன்பத்தின் வழியே நீடித்த நம்பிக்கையின் ஜெபம். லூக்கா சுவிசேஷத்தில் அதன் ஐந்தாம் வசனம் சிலுவையிலிருந்து இயேசு ஏறெடுத்த இறுதி ஜெபமாகிறது; இவ்வாறு இஸ்ரவேலின் ஜெபப் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு வரி கிறிஸ்தவக் கதையின் மையத்துக்குள் கொண்டுசெல்லப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒருமுறை அடையப்படுவதாக அல்ல, திரும்பத்திரும்பச் செய்யப்படுவதாக இருக்கும் நம்பிக்கையை முன்மாதிரியாகக் காட்டுவது: துன்பம் தொடரும்போதும், வாழ்க்கை, நற்பெயர், நேரம் ஆகியவற்றை மீண்டும் மீண்டும் தேவனுடைய கைகளில் வைப்பது.

• 31:1–5 — சங்கீதக்காரன் கன்மலையும் கோட்டையுமாகிய தேவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, தனக்காக மறைவாய் வைக்கப்பட்ட வலையிலிருந்து தன்னை இழுத்தெடுக்கும்படி கேட்கிறான். உண்மையுள்ள தேவன் தன்னை மீட்டுக்கொண்டார் என்ற நிச்சயத்தோடு, தன் ஆவியைத் தேவனுடைய கையில் ஒப்புவிக்கிறான்.
• 31:6–8 — வீணான விக்கிரகங்கள்மேல் நம்பிக்கை வைப்பதை அவன் நிராகரித்து, தேவனுடைய மாறாத கிருபையில் களிகூருகிறான். தேவன் அவனுடைய சிறுமையைக் கண்டு, விசாலமான, திறந்த இடத்தில் அவன் கால்களை நிறுத்தினார்.
• 31:9–13 — புலம்பல் ஆழமாகிறது: துக்கம் அவன் கண்களையும் உடலையும் வருடங்களையும் சோர்வடையச் செய்திருக்கிறது. சத்துருக்கள் அவனை இகழுகிறார்கள், அயலார் அவனைக் கண்டு அஞ்சுகிறார்கள், நண்பர்கள் தெருவில் அவனைத் தவிர்க்கிறார்கள். மரித்தவனைப்போல, உடைந்த பாத்திரத்தைப்போல மறக்கப்பட்டதாக உணருகிறான்; 'சுற்றிலும் பயம்' என்ற முணுமுணுப்பைக் கேட்கிறான்.
• 31:14–18 — 'நானோ உம்மை நம்பியிருக்கிறேன்,' என்கிறான்; 'என் காலங்கள் உம்முடைய கரத்தில் இருக்கின்றன.' தேவனுடைய முகம் தன்மேல் பிரகாசிக்கும்படியும், நீதிமானுக்கு விரோதமாக அகந்தையாய்ப் பேசும் பொய்யுதடுகள் அடக்கப்படும்படியும் கேட்கிறான்.
• 31:19–24 — துதி திரும்புகிறது: தேவனுடைய நன்மை அவருக்குப் பயப்படுகிறவர்களுக்காகச் சேர்த்துவைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அவர் தம்முடைய சமுகத்தின் மறைவில் அவர்களை ஒளித்துவைக்கிறார். தன் கலக்கத்தில் தான் அறுப்புண்டுபோனதாக நினைத்தான்; ஆனாலும் தேவன் கேட்டார். கர்த்தரில் அன்புகூரவும், திடமாயிருக்கவும், தைரியங்கொள்ளவும் எல்லாப் பரிசுத்தவான்களையும் ஊக்குவிப்பதோடு அவன் முடிக்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 31:15  ·  அதனால் என்ன: நம்பிக்கை பெரும்பாலும் ஒரே ஒரு தீர்மானமாக விவரிக்கப்படுகிறது; ஆனால் பயம் திரும்பும் ஒவ்வொரு முறையும் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஒன்றாகச் சங்கீதம் 31 அதைக் காட்டுகிறது. நண்பர்கள் உங்களைத் தவிர்க்கத் தெருவைக் கடந்துபோகும் சமூகத் தனிமை பற்றிய அதன் சித்திரம் வேதனையளிக்கும் அளவுக்கு நவீனமானது. வலி நின்றுவிட்டதாகப் பாசாங்கு செய்யாமல், நற்பெயரையும் உடல்நலத்தையும் நேரத்தையும் தேவனுடைய கைகளில் வைப்பதற்கான வார்த்தைகளை அது கொடுக்கிறது.