"அவர் இங்கே இல்லை." பிரபஞ்சத்திலேயே மிக முக்கியமான வெறுமை — சரீரம் வைக்கப்பட்டிருந்த கல்லறை.

"அவர் ... உங்களுக்குச் சொன்னதை நினைத்துப்பாருங்கள்" — அவர் அவர்களுக்குச் சொல்லியிருந்தார். லூக்காவின் சுவிசேஷத்தில் மூன்று முறை அவர் தம்முடைய மரணத்தையும் உயிர்த்தெழுதலையும் முன்னறிவித்திருந்தார். அவர்கள் கேட்டார்கள், ஆனால் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இப்போது வெறுமையான கல்லறை பழைய வார்த்தைகளை உயிர்ப்பிக்கிறது.

வரலாற்றிலேயே மிக அசாதாரணமான வேதபாடம். உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்து இரண்டு சீடர்களோடு ஏழு மைல் நடந்து, பழைய ஏற்பாட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் தம்மைப் பற்றியது என்று அவர்களுக்குக் காட்டுகிறார்.

மோசே (ஐந்தாகமங்கள்), தீர்க்கதரிசிகள் — பழைய ஏற்பாடு முழுவதிலும் ஓடும் மேசியாவின் இழையை அவர் பின்தொடர்ந்து காட்டினார். ஒவ்வொரு கதையும், ஒவ்வொரு முன்னடையாளமும், ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனமும் அவருடைய பாடுகளையும் மகிமையையும் சுட்டிக்காட்டின.

இந்தக் கலையை நாம் இழந்துவிட்டோம். பழைய ஏற்பாட்டின் நவீன வாசிப்பு, இயேசுவே அடையாளம் காட்டிய கிறிஸ்து-இழையை மிக அடிக்கடி தவறவிடுகிறது.

வார்த்தையின் வழியாகக் கிறிஸ்துவை உண்மையாகச் சந்திப்பதன் அடையாளம் — கொழுந்துவிட்டு எரியும் இருதயம். எப்போதும் உணர்ச்சிப் பட்டாசுகள் அல்ல; இது உண்மை, இது அவரே, இதுவே பொருள் என்று அறிந்துகொள்ளும் உள்ளான சுவாலை.

வேதவாக்கியம் உங்கள் இருதயத்தை எரியச்செய்வது நின்றுபோனால், அது வேதவாக்கியத்தின் குற்றம் அல்ல. அவர் அவர்களுக்குச் செய்ததை உங்களுக்கும் செய்யும்படி கர்த்தரிடம் கேளுங்கள்.

அதே கொள்கையின் இரண்டாவது குறிப்பு — கிறிஸ்து-இழை நியாயப்பிரமாணத்திலும் தீர்க்கதரிசிகளின் புத்தகங்களிலும் சங்கீதங்களிலும் (எபிரெய வேதாகமத்தின் மூன்று பிரிவுகள்) ஓடுகிறது. பழைய ஏற்பாட்டில் எதுவும் விலக்கப்படவில்லை.

இயேசு ஒரு புதிய மதத்தை அறிமுகப்படுத்தவில்லை. ஏற்கனவே இருந்ததை அவர் நிறைவேற்றினார். கிறிஸ்தவம் மத்தேயுவில் தொடங்குவதில்லை; அது ஆதியாகமத்தில் தொடங்குகிறது.